Waar begin je met je eigen verhaal? In mijn geval is dat ergens halverwege de jaren zestig, toen ik geboren ben in Dokkum, waar ik de eerste zeven jaar van mijn leven doorbracht op het politiebureau. Ik woonde op de Bronlaan in een aan het bureau grenzend huis, met mijn ouders, een zus en een zusje. Mijn vader was politieagent. Af en toe mochten we met hem mee als hij een ritje maakte op zijn motor met zijspan. Regelmatig huisvestte het bureau arrestanten, die van mijn moeder te eten kregen. Geen water en brood, dat niet. Wel simpel, degelijk voedsel.
Soms gooiden die arrestanten dat eten tegen de deur, vlak nadat mijn moeder het luikje had dicht gedaan. Een tamelijk ontluisterende ervaring. Intuïtief voelde ik de woede en de machteloosheid van de persoon achter die deur en de teleurstelling van mijn moeder, die het eten met goede bedoelingen bracht.
  
In de achtertuin van ons huis was een groot gat gegraven, waarboven een spiraalframe van een of ander afgedankt bed. Wij gebruikten het als trampoline. Ik moest er met weemoed aan terugdenken toen mijn huidige overburen een enorm, met zachte blauwe matten omrand geval lieten ingraven in hun tuin. Comfortabel en veiliger, dat wel.
Recent ben ik trouwens nog eens teruggegaan naar de Bronlaan in Dokkum. Het politiebureau staat er niet meer. Het is vervangen door een foeilelijk gebouw, dat dienst doet als kantoor. Het gat in de tuin is niet meer.

Van Dokkum verhuisden wij naar Stiens. Mijn vader was niet langer ‘wachtmeester B’ maar werd rechercheur bij de Postale Recherche. Dag en nacht was hij bezig met het opsporen van ‘financiële‘ criminelen. Vervalst geld, cheques, passen, dat soort werk. Van hem heb ik ongetwijfeld de nieuwsgierigheid geërfd die ik in mijn beroep als journalist vrijelijk kan loslaten op alles en iedereen. Wat ik storend vind, is de aasgierenreputatie die de journalistiek zich in de loop der tijd op de hals gehaald heeft. Maar ook de oppervlakkigheid waar steeds meer serieuze kranten en televisiestations zich van bedienen, in de race om de lezer cq kijker aan zich te binden. Ik bedoel maar: als wij al een imagodeskundige nodig hebben om de winnaar van een lijsttrekkersdebat aan te wijzen, waar gaat het dan nog over? Er zijn wél mensen die op basis van zo'n mening een stem uitbrengen bij de landelijke verkiezingen! ‘De media zijn onze grootste bedreiging’, zei filosoof Ad Verbruggen tegen Joris Luyendijk, in Zomergasten (27 augustus 2006 ail.). In zekere zin geef ik hem gelijk, ook al wringt het wel: ik maak immers zelf onderdeel uit van die media. Maar ik ben het met hem eens dat de media moeten observeren, graven en analyseren en de waakhond moeten zijn die we nodig hebben in onze democratie. Amusement, oppervlakkigheid en gekleurde berichtgeving zijn schadelijke componenten.

Sinds 2001 houd ik me bezig met journalistiek en aanverwant schrijfwerk. Voor ik definitief dat pad vond, ging ik eerst keurig naar de basisschool, de mavo en de havo. Ik belandde vrijwel direct na school op kantoor bij de toenmalige Postcheque- en Rijkspostspaarbank. Later werd dat NMB Postbankgroep, Postbank en nu draagt de financiële reus achter de schermen volledig de jas van ING (Nederland). Veel beleefd daar, veel geleerd ook. Oók dat ik, om mijn eigen ideeën tot uitvoer te kunnen brengen en mijn eigen identiteit te behouden, ik niet moest blijven hangen binnen zo’n grote organisatie. En dat ik, wanneer ik écht iets anders wilde, moest investeren in mezelf. Op m’n zesendertigste ging ik daarom weer naar school. Die voor Journalistiek, welteverstaan. Een geweldige tijd, ondanks de tijdsdruk die gedurende drie jaar lang behoorlijk groot was. Uiteindelijk was ik daarna een waardevolle ervaring rijker. 

De omstandigheden brachten mij er toe in 2006 het veilige ‘oranje huis’ (ING) te verlaten, na bijna 21 jaar (IK magazine, pagina 13). Ik verruilde het voor een bestaan als kleine zelfstandige met Schrijven & Oogsten, mijn 'schrijf'bedrijf. Een boeiend proces, want veel is nieuw voor me. Gelukkig kan ik putten uit de schat aan ervaring die ik heb. Ik hou de ontwikkelingen in mijn vak bij en volg cursussen die me op nieuwe sporen zetten. 
Natuurlijk wordt er flink gewerkt! Wanneer dat werk inhoudt dat je dingen doet die dicht bij je staan, is werk geen werk meer maar een invulling van je leven. Dan zijn het bovenal de boeiende gesprekken met mensen die inspiratie opleveren voor een verhaal. Dat zo’n verhaal of tekst de lezer vervolgens ontspant, inspireert, informeert of wat dan ook, maakt mijn vak tot dat wat het beste bij mij past.

De tijden zijn veranderd, zoveel is duidelijk.
Het geschreven woord is er echter altijd gebleven en het zal er altijd zijn. En dat is mooi mijn werk.

*EVE*