La douce Fr……..
Zwoele zomeravond, na twee weken hondloos weer een heerlijke wandeling met mijn Weim. Beetje aan elkaar wennen en bovenal genieten van de stilte en af en toe een koe die brult.
Plotseling zie ik het… het lijkt hier Frankrijk wel! Als ik daar door een van de kleine dorpjes liep, het Massif des Bauges als een grote, beschermende groene arm op de achtergrond, waande ik me in een wonderland en terug in de tijd.
Een boertje, op een stokoude tractor door de nauwe straatjes van het dorp waar hij ongetwijfeld is geboren. De grote rubberen tractorbanden laten een spoor van modder en koeienpoep achter. Weilanden vol glanzend, diepgroen gras. Koeien die verkoeling zoeken onder de bomen, constant zwiepend met hun staarten om de vliegen van zich af te slaan. Tuinen vol fruit- en notenbomen. De ramen van de veelal karakteristieke Franse huizen met luiken afgeschermd, tegen de zon. Een en al historie en romantiek in het land waarvan ik de naam alleen maar kan zingen: Fránce, Fránce, la douce Fránce…. Hoe lang droom ik er eigenlijk al van om daar op mijn eigen veranda te zitten, de avondzon op mijn gezicht, een glas rode wijn in de ene hand en een goed boek in de andere? Tegen de schemering pakken Weim en ik nog een laatste wandeling waarna ik in bed duik, de luiken van mijn slaapkamer half geopend, zodat ik de eerste zonnestralen van de ochtend gelijk kan binnenhalen.
Frankrijk en Friesland. Oké, het mogen twee verschillende werelden zijn, maar op onderdelen gaat een vergelijking absoluut niet mank. Ook hier slenter ik met mijn laarzen door moddersporen en ook hier grazen de koeien rustig en tevreden in het gras. Het zijn waarschijnlijk geen exemplaren van het Tarine- of Abondanceras, die in de Savoie de melk leveren voor de Beaufort- en Reblochonkazen, maar ach, hebben we hier niet onze eigen heerlijke regionale kazen? De zon gaat hier net zo mooi oranje onder en met een beetje flair is zelfs de naam van ’s lands Noordelijkste provincie zacht en zwierig te maken: Frieslánde, Frieslánde… Beetje oefenen, dan komt het gevoel vanzelf.

Bloederig
Elke maand opnieuw hebben veel vrouwen last van bloederige taferelen. In een interview met een ervaring deskundige op dat gebied, noemde ik dit maandelijkse terugkerende menstruatieleed the chainsaw massacre, maar dat vond mijn opdrachtnemer al te populair. Feitelijk is het natuurlijk wel zo: want hoe moet je het anders noemen wanneer je zo ongesteld bent als een baviaan (zoals een vroegere kennis van me het altijd cryptisch omschreef)? Enfin, het artikel in aangepaste vorm, boordevol waardevolle informatie, ligt nu sinds oktober 2009 op de plank bij de opdrachtnemer. De redactie vindt het een 'onhip' onderwerp en wacht tot ze het kan koppelen aan de actualiteit. Vreemd, want wanneer je zoals ik weet dat veel vrouwen baat hebben bij de informatie die in het artikel staat (als was het alleen maar om van onnodige bloedarmoede af te komen) dan kan het niet actueler worden. En onhip? Tja... dat zal het blijven zolang vrouwen degenen zijn die menstrueren.    

Briljant
Audax Publishing BV is uitgever van blaadjes.
Ome Ronald killde Llink en liet WNL toe tot het bestel, maar die PvdA-lachebek deed ook één ding wel goed: hij ging de democratie redden door kranten en tijdschriften subsidie te geven. De hoofdredactie van HP/De Tijd is daar eigenlijk hartstikke tegen (“Boe!”), maar in het belang van de begroting moet je soms de grote Cor Kieboom citeren. Die riep, nadat hij weer eens keihard terug kwam op een eerdere uitspraak: “Waar staat geschreven dat ik consequent moet zijn?” En ome Cor was de baas van Feyenoord en had dus altijd gelijk. Dús heeft de redactie van HP/De Tijd plek voor één fulltime Plasterk-journalist (m/v/o).
De Plasterk-journalist is korter dan een jaar geleden afgestudeerd aan een erkende journalistieke opleiding in binnen- en buitenland (en zorgt er ook verder voor aan alle formele eisen te voldoen). Hij/zij/het is creatief, breed inzetbaar en voelt zich verwant met de formule en tone of voice van HP/De Tijd. Indeling: in de kelder van schaal II van de CAO voor opinieweekbladjournalisten. Maar daar kun je goed de huur van betalen.
Informatie
Doei! Je weet precies wat wij van je verwachten. Je snapt dat we je credit bij de stukken gaan voorzien van een stempel ‘Gesponsord door Ronald Plasterk’ (anders belazeren we de lezer). En je gaat ons ook geen saaie sollicitatiebrief sturen waarin je ‘de Volkskrant’ hebt ge-Ctrl-F’t door ‘HP/De Tijd’. Nee, je…
Solliciteren
…stuurt een onwijs aansprekend (ken je doelgroep!) motivatieA4’tje en een CV van maximaal één kantje voor 1 april 2010 naar: Audax Publishing B.V. t.a.v. Deborah Leeman, P&O-functionaris, Postbus 94300, 1090 GH AMSTERDAM, of via e-mail aan: sollicitatie@publishing.audax.nl. Zet op je envelop (of in de onderwerpregel, als je mailt): Plasterketeer HP/De Tijd (niet dat Weekend en Party er ook eentje kregen van ome Ronald, maar gewoon, omdat het kan).
Procedure
De hoofdredacteur van HP/De Tijd nodigt vijf kandidaten uit voor een gesprek. Eerste vraag: “Waar ga je undercover?” En verder doen we maar wat.

De joods-christelijke traditie
Door Max Pam - Buitenhof 7 maart
"Altijd als ik Geert Wilders, André Rouvoet of Ella Vogelaar de uitdrukking “de joods- christelijke traditie” hoor bezigen, moet ik even huiveren. De joods-christelijk traditie is namelijk een typisch christelijke uitdrukking, die niet snel door Joden wordt gebruikt. Joden weten namelijk maar al te goed wat die joods-christelijke traditie voor hen heeft betekend: vervolging, pogroms en vernietiging.
Als mensen tradities bezingen dan benadrukken zij hoofdzakelijk de positieve kanten: de geborgenheid, het groepsgevoel en het geruststellende besef dat dingen altijd dezelfde blijven. Maar tradities hebben ook een andere kant. Als er überhaupt zoiets als een joods-christelijke traditie bestaat, dan behoort daar ontegenzeggelijk ook toe het kindermisbruik binnen de rooms-katholieke kerk. Dat misbruik wordt al eeuwen lang gepleegd door hitsige paters, die kreunen onder het celibaat. De kerk was in staat deze misdrijven lang onder de rok te houden, maar in deze tijd van openheid is dat niet meer mogelijk.
In Amerika, Italië en Duitsland zijn honderden gevallen van misbruik aan het licht gebracht. Zelfs bij het katholieke jongenskoor van Regensburg, geleid door de broer van de huidige paus, is het op grote schaal voorgekomen. Intussen heeft het misbruik ook Nederland bereikt. In één week tijd kwamen er 160 meldingen binnen van mensen die op internaten in aanraking zijn gekomen met de seksuele behoeften van Gods uitverkoren mannen en vrouwen.
Van buiten de kerk is actie ondernomen. Een leger schadeadvocaten staat klaar met miljoenenclaims. Maar ook zoekt een werkgroep van juristen en notarissen uit of schenkingen aan de katholieke kerk nietig kunnen worden verklaard, aangezien zij terecht zijn gekomen bij een organisatie die in strijd handelt met “de goede zeden”. Het gaat daarbij niet alleen om kindermisbruik, maar ook om discriminatie van homoseksuelen, zoals onlangs Prinscarnaval mocht ervaren toen hem de hostie werd geweigerd. 
Moreel kompas als zij is, onderneemt de kerk zelf ook stappen. Zo meende de kerk in 2006 bij Aegon een wettelijk aansprakelijkheidsverzekering te hebben afgesloten, waardoor zij gedekt zou zijn tegen seksueel misbruik door haar personeel. Maar toen de kwestie aan de orde kwam bij een priester die zich aan een meisje had vergrepen, wilde de verzekeraar niet uitbetalen, omdat er een misdrijf in het spel was. 
Ik ben geen jurist, maar het lijkt me dat Aegon een punt heeft. Het zou toch vreemd zijn wanneer je je kunt verzekeren in het geval je alsnog tegen de lamp loopt voor een inbraak die je in het verleden hebt gepleegd. Verder wijs ik erop dat het in Nederland ook niet meer is toegestaan boetes voor verkeersovertredingen van de belasting af te trekken. Zo bezien is het erg fideel van de verzekeraar dat men heeft geschikt door één miljoen te reserveren voor de slachtoffers.
Er is nog iets vreemds aan de zaak. Als een zwemleraar in Den Bosch misbruik pleegt, rukt het politionele en justitiële apparaat uit met groot materieel. Maar nu het misbruik binnen de katholieke kerk heeft plaats gevonden, blijft het van overheidswege opmerkelijk stil. Kennelijk vindt men het wel goed dat de katholieke kerk dit zelf binnenskamers oplost. Je zou dat de volmaakte scheiding tussen kerk en staat kunnen noemen, maar ik noem het in de beste joods-christelijke traditie: een gotspe." 
 
Blote borsten
“Mam, weet je hoe ziek….?” Zoonlief van vijftien en een half wil die zin nog wel eens gebruiken wanneer hij wil aangeven dat hij iets totaal belachelijk vindt. “Vandaag mochten we in de les van mevrouw T. een dvd bekijken met z’n allen, omdat het de laatste dag voor de vakantie was. Die film heet The Bankjob.”
“Wat? De bangjob?”
“Nee… bank. De bankjob! Die film gaat over een paar mensen die een bank beroven.”
“Ok. Was het een leuke film?”
“Best wel. Een beetje maffia-achtig. Maar toen we er ongeveer een half uur naar zaten te kijken, kwamen er een paar vrouwen met ontblote borsten in beeld. Mevrouw T. schrok ervan! Ze wist niet dat het zo’n seksistische film was, zei ze. Toen heeft ze de tv uitgedaan en moesten we een boek gaan lezen.”
“………………………"
"Wie had die film meegenomen dan?”
“Ja, zij zelf. Dat vonden wij ook heel apart. Dan weet je toch wel wat er op staat? En een paar blote borsten… Jeetje mam, we zijn bijna zestien!!”

Een gezond 2010!
We moesten er beide verschrikkelijk om lachen, mijn vriendin en ik. Kort daarvoor hadden we beide een goed bericht ontvangen, zij van haar specialist en ik van die van mij. We waren op z’n zachtst gezegd nogal opgelucht. Ze vertelde me dat haar arts haar allemaal foto’s had laten zien van kwaadaardige darmtumoren. Ik wist gelijk wat ze bedoelde: ik herinnerde me een situatie waarbij een van mijn artsen aan mijn bed kwam met een dossier in zijn handen. Voorop zat een foto, polaroidformaat, met daarop een glibberig, glimmend ding in oranje en rood. ,,Ben ik dat?” vroeg ik hem. Vliegensvlug  draaide hij het dossier om. Hij schudde zijn hoofd. 
Een aantal van die foto’s op een nieuwjaarskaart, wit omrand, fantaseerden mijn vriendin en ik. En dan in het midden een kader met de tekst: ‘een gezond 2010’. Tumorhumor. Altijd leuk.
We hebben ons idee niet uitgevoerd want veel mensen vonden het nogal wrang en aanstootgevend. Spotten met kanker… nou, dat dóe je dus niet. Niet op die manier althans.
Hoe het wel kan? Gewoon weer lekker roken in de kroeg. Daar worden mijn vriendin en ik als respectievelijk kans-op-kanker-patiënt en naar-ik-hoop-ex-kankerpatiënt  erg blij van. Straffeloos een wet negeren die is ingevoerd om mensen te beschermen tegen de schadelijke gevolgen van sigarettenrook. Niet alleen Nederlanders doe dit overigens, ook de Duitsers hebben het rookverbod al in twee deelstaten om zeep geholpen.
Kom ik nietsvermoedend een kroeg binnen omdat ik daar voor mijn gevoel veilig kan ademhalen, inhaleer ik teer en ander vergif van niemand ontziende medemensen. En geen (rokende) Ab Klink die daar iets aan verandert. 
Dát is pas tumorhumor.

Haast
'Zelf heb ik keelkanker gehad. Ik ben geopereerd, het kwam terug en ik ben nog een keer geopereerd. Nu ben ik kankervrij verklaard. Op het moment dat je de eerste diagnose krijgt, dan ineens krijg je haast. Wat wil je nog doen? Dat is de gedachte die in me opkwam. Ik zou sterven erg vinden, omdat ik veel van mijn vrouw houd. Maar er is niets wat ik nog zou willen doen.'
Hans Miedema, fd.persoonlijk, 21 november

Echo
Daar stond ik dan. Vrijdag de 13e. Ontbloot bovenlijf, spijkerbroek en schoeisel nog aan, voor een soort tafel met van dat blauwe skai en afgedekt met een wit laken. ,,Kan ik daar met mijn laarzen op liggen?" vroeg ik aan de radioloog. Hij knikte. Elke volgende patiënt krijgt een schoon exemplaar, legde hij vervolgens uit.
 
Nog geen tien minuten daarvoor, in de auto, op weg naar het ziekenhuis, huilde ik tranen met tuiten. Ze rolden letterlijk over mijn wangen, lange sporen achterlatend. Dat dit nu mijn realiteit was: leverecho's om de zoveel maanden, om te kijken of de kanker is weggebleven. Of er toch niet een klein celletje is dat de chemo's heeft overleefd. Dat zich elders in mijn lijf in mijn organen heeft genesteld om daar opnieuw te gaan woekeren. Dat dan alle ellende en de zware medicatie voor niets is geweest. Dat ik dan misschien toch doodga aan deze ziekte.
 
Ik ging liggen op de tafel. Ik kreeg twee klodders lichtblauwe gel op mijn buik, ter hoogte van mijn ribbenkast. De lever, zo vertelde de radioloog me, is heel groot. Hij wees aan waar het ding zit. Kort daarna gleed het echo-apparaat over mijn buik. Ik draaide mijn hoofd naar rechts omhoog zodat ik kon zien wat de radioloog zag. Hij zette kruisjes in de beelden die op zijn scherm verschenen. Ik stelde vragen. Ik kreeg antwoorden. We praatten over ontwikkelingen in de medische wereld. Hoeveel er mogelijk is anno 2009. Maar dat micrometastasen nog steeds met geen echo, bloedtest, CT, MRI- of PET-scan  gedetecteerd kunnen worden. Dat dit een geweldige ontwikkeling zou zijn, omdat je dan zware chemotherapieën kunt voorkomen. ,,We kunnen naar de maan, maar dat kunnen we niet," zei ik tegen de radioloog. ,,Eigenlijk is dat raar." 
 
Het apparaat gleed verder over mijn buik. ,,Voor zover ik het kan beoordelen is er niets bijzonders te zien," zei de radioloog na dik twintig minuten. Hij liet me even alleen om de resultaten van mijn echo in een andere ruimte te controleren. Ik legde mijn handen op de handdoek die inmiddels op mijn buik lag. Daar droogde ik de resten van de klodders gel mee af. De boodschap van de radioloog echode na in mijn hoofd.
"Niets bijzonders te zien."
Meestal ben ik teleurgesteld na dergelijke woorden.
Niets bijzonders is niks.
Deze keer was het alles.

De radioloog kwam terug. Hij bevestigde wat hij eerder had gezegd. Ik stond op en kleedde me aan. Toen ik de echoruimte verliet gaf ik hem een hand en mijn leukste glimlach en ik wenste hem een zeer prettig vervolg van de dag. Vrijdag de 13e, voor velen onheilspellend maar voor mij kon deze dag niet meer stuk.

Lakemanleed
Bedrijfsonderzoeker Pieter Lakeman is een man met een missie. Koel, beheerst en met een vastomlijnd doel: mensen belagen die in zijn ogen de samenleving onrecht aandoen. Zoals hij aan tafel zit bij de media, je zou bijna mededogen met hem krijgen. Bijna dan. Want onlangs ontdekte ik dat er achter het treurige gezicht van Lakeman een agressieve woesteling schuil gaat. In DWDD viel hij al eens ongenadig uit zijn rol, toen Yvon Jaspers hem een beetje kietelde. Jammer genoeg had presentator Matthijs van Nieuwkerk door dat Jaspers met haar actie zijn interviewtechnieken finaal onderuit haalde. Gevolg: Matthijs greep in. Ik zeg jammer genoeg, want ik vermoed dat Jaspers, als Van Nieuwkerk haar de credits van dat moment had gegeven, Lakeman zover had gekregen dat deze haar naar de keel was gevlogen. De man kon eenvoudig zijn agressie niet meer in bedwang houden. Zoals eerder al, toen hij allerlei op z’n zachtst gezegd sneue opmerkingen de ether in gooide, die nogal kwetsend waren voor mensen die gedupeerd zouden raken na een faillissement van de DSB Bank. Een wolf in schaapskleren.
Maar wat doe je in zo’n geval? Dan bied je gewoon even je excuses aan. “Het spijt mij, ik had dat niet moeten doen,” zei Lakeman daags na zijn uitlatingen op tv met hangende ogen en dito mondhoeken. Op de website van zijn stichting Hypotheekleed postte hij en passant een excuusbericht.Toch raar dat hij daarmee feitelijk hetzelfde doet als datgene wat hij bij zijn aartsvijand Scheringa zo verafschuwt…
Voor al het overige verschilt Lakeman overigens nogal van de voormalige eigenaar van de DSB Bank. Waar Scheringa beheerst optreedt in de media, scheldt en briest Lakeman dat het een aard heeft en gebruikt hij zonodig een woord als ‘kankergezwel’ om de activiteiten van de (inmiddels voormalige) DSB te omschrijven.
Beste meneer Lakeman, misschien weet u het nog niet maar een kankergezwel is een kwaadaardige tumor welke kan leiden tot de dood. Aangezien de DSB naar mijn weten geen doden op haar geweten heeft, past dat woord dan ook niet echt in dit zakelijke geschil. In geen enkel geschil trouwens. Dat u het wel gebruikt toont aan dat u zo langzamerhand steeds meer de eigenschappen begint te vertonen van een ongeleid projectiel. U gedraagt zich als een kleine jongen die zijn zin probeert door te drijven met allerlei verwensingen die kant nog wal raken. Onprofessioneel, onvolwassen.
Tja, en op enig moment doen excuses er echt niet meer toe. Dan krijgt de Stichting Lakemanleed als naam de betekenis die hem toekomt.

Popstar
Ontzettend onzeker en vooral bang stapte ik de ruimte binnen waarin ik auditie mocht doen. Ik ging op de plek staan die ze me aanwezen. De juryleden, ze zaten veilig achter een tafel, bekeken me uitvoerig. Ik zag compassie in hun ogen. Ik begon met mijn act en gaf alles wat ik had. Ik probeerde zo authentiek mogelijk te zijn. Wat had ik tenslotte te verbergen? Niets. Ik was zoals ik was. Hét was zoals het was.
Mijn auditie leek eindeloos te duren. Ik ging door en door totdat een van de juryleden zei (hij is de baas) dat hij genoeg gezien had. Hij zei dat ik moest wachten in een aangrenzende ruimte. Daar zou hij me zijn eindoordeel laten horen.
Gelaten verliet ik het auditietoneel. Ik probeerde me te ontspannen maar dat wilde niet echt lukken. Op cruciale momenten in het leven weet je gewoon dat er iets boven je hoofd hangt, al kun je niet direct aangeven wat dat is. Voor mij voelde dit moment niet echt als mijn finest hour.
De baas van de juryleden stak zijn hoofd om de hoek van de deur. “Het is niet goed,” hoorde ik hem zeggen. Ik dacht dat ik droomde. Niet goed gebeurt met anderen. Dit ging niet over mij. “Je krijgt evenwel een tweede kans.”
Ik wist niet wat ik hoorde. Niet goed? Tweede kans? Ik nam alles wat hij tegen me zei op als een spons die voor het eerst met water in aanraking komt. De spons kon alleen het meest relevante aan. Mijn vermoeden dat ik de auditie niet zonder kleerscheuren zou doorkomen was waarheid geworden. Buiten op de gang wachtten de mensen die met me meeleefden. Ik raapte al mijn moed bijeen. Ze hadden recht op de waarheid. Ik zou vechten om mijn plek op het podium te houden, al had ik geen idee hoe.

Graaien
Als alles goed gaat vertrek ik begin februari op een doordeweekse dag ’s ochtends heel vroeg naar Innsbruck. Van daaruit reis ik door naar een kleine wintersportplaats. Dankzij een initiatiefrijk familielid, dat overigens zelf ook deel uitmaakt van het reisgezelschap, ben ik nu al in het bezit van een vliegticket. Daar heb ik, net als mijn twee reisgenoten, plusminus €125 voor betaald.
Ons vliegtuig staat die ochtend op Schiphol op ons te wachten. Excuses, ik vergis me. Wij zorgen er natuurlijk voor dat we rond drie uur ’s nachts in de auto zitten op weg naar ’s lands grootste de luchthaven, alwaar we moeten rennen om onze vlucht op tijd te halen. Want, onze 'jet' wacht niet. 't Is op zich ook best jammer dat we geen plaatsje bij het raam hebben. En dat er nog heel veel andere, onbekende mensen met ons meegaan. Mensen die naast je zitten en dan heel luid praten, of die naar zweet ruiken of een kegel hebben van hier tot Tokio. Ja, dat hoort er bij als je een passagiersvlucht neemt.
Bij nader inzien denk ik dat we iets eerder van huis zullen vertrekken, want we willen uiteraard nog wel even shoppen op Schiphol. Wat aardige cadeautjes voor de thuisblijvers en natuurlijk nog iets voor onszelf. Lekker ongeremd graaien tussen dure parfumflessen, sierraden en horloges. Hoewel, we vliegen naar een bestemming binnen Europa en sinds het taxfree shoppen daar aan banden is gelegd, is dit een stuk minder aantrekkelijk. Stom, vergeten!
Als ik niet uitkijk wordt mijn reisje naar de sneeuw dus een dure aangelegenheid. Ach, ik weet eigenlijk wel zeker dat het dat wordt. Ik ken mezelf, ik let niet op de kleintjes. €125 voor een ticket plus alle extra’s. Een snelle rekensom leert me dat ik daar minstens een paar stukjes voor moet schrijven. Van het honorarium dat ik daarvoor ontvang gaat natuurlijk eerst flink wat inkomstenbelasting af en wat er daarna overblijft is bij lange na niet genoeg om mijn vakantie en mijn 'relatiegeschenken' van te betalen. Er is minstens een leuke erfenis nodig om dat gat later weer op te vullen.
Maar aangezien mijn ouders die erfenis bij leven ruimschoots opmaken... Overigens stimuleren wij hen daar in. Tegen de tijd dat hun materiële nalatenschap voor hun kinderen en kleinkinderen beschikbaar komt hebben ze er namelijk al vijftig keer belasting over betaald, en dan heb ik het nog niet eens over de erfenisbelasting. Helaas is hun kapitaal vanwege hun leefstijl inmiddels te klein voor een leuke trust in een aangrenzend land. Trouwens, al was het groot genoeg, ze kennen de route niet dus dat zou geen soelaas bieden. Nee, dan kunnen ze hun geld beter bij leven opeten. Zij begrijpen dat wij het daar soms best moeilijk mee hebben, maar ze hebben aan ons, hun kinderen, begrip gevraagd voor hun keuze. 
Als kind leg je je natuurlijk neer bij zo'n beslissing. Wij vliegen in februari economy class naar Innsbruck. 

Worstelen
In de Volkskrant van 2 oktober las ik dat Sumo, de hond van de Franse oud-president Jacques Chirac, naar het Franse platteland is overgebracht, nadat hij zijn baasje verscheidene keren had gebeten. Het echtpaar Chirac vermoedt dat Sumo de verhuizing van het Elysée naar een kleinere woning aan de rivier de Seine niet heeft kunnen verwerken. Sumo begon zich een tikkeltje tegendraads te gedragen, zal ik maar zeggen.
Maar....zelfs nadat Sumo antidepressiva toegediend had gekregen (ja, ik las het goed!!), zette hij begin dit jaar zijn tanden in de buik van de oud-president, schrijft de krant Le Parisien. ‘Ik was heel, heel bang’, bekent oud-presidentvrouw Bernadette Chirac daags na het incident. ,,Mijn man bloedde en Sumo wilde doorbijten."
Het echtpaar Chirac besloot de hond over te dragen aan een vriend op het platteland. Daar zou hij net als in de tuin van het Elysée buiten kunnen rondrennen.
Monsieur Chirac, ik begin toch enigszins te twijfelen aan uw hondendeskundigheid. Wat had u verwacht? U weet toch dat honden dol zijn op pens? Ik kan me zo voorstellen dat die van u, in- en aangedikt door liters wijn, champagne, foie gras en andere, tijdens vele zakendiners genuttigde etenswaren, voor uw hond het Walhalla was. Daar komt bij, een hond die zijn naam te danken heeft aan de voorliefde van zijn baas voor het Japanse sumoworstelen, is wellicht meer gebaat bij een stevig partijtje ravotten met zijn geliefde baas dan bij wat doelloos ronddollen in een tuin?  
De frons op mijn voorhoofd bleef nog lang zitten.

Bijzondere ontmoeting, bijzondere ervaring
Daar zat ik dan, op de interviewstoel. Niet ik hanteerde deze keer opnameapparaat, pen en papier, maar zij. Tot dat moment was ze een redelijke onbekende voor me. Het interview bracht ons evenwel dichter bij elkaar en een aantal weken later volgde een bijzondere ontmoeting. Zo verscheen er niet alleen een mooi verhaal over mezelf in een mooi blad, maar hield ik aan het interview ook nog een waardevol nieuw contact over. Moraal van dit verhaal: als je open staat voor onverwachte dingen, ontmoet je verrassingen op je pad.
Libelle, nummer 35, 2009

Piemel
,,Goedemiddag, u spreekt met mevrouw Boomstra. Ik ben de mentor van uw zoon.”
,,Goedemiddag.”
,,Ik bel u om een incident rond uw zoon te melden. Tijdens de wiskundeles vandaag was hij erg ongeconcentreerd bezig. In plaats van op te letten tekende hij een mannelijke geslachtsdeel op een papiertje. Dit is door mevrouw De Zwart, zijn lerares, aan mij gemeld. Ik heb met uw zoon gesproken en hem gezegd dat hij op deze manier havo3 niet gaat halen.”
,,Dat is heel vervelend. Maar om naar aanleiding van één incident vast te stellen dat hij havo3 niet gaat halen, vind ik een nogal voorbarige conclusie, vindt u niet?”
,,Nou ja, hij was ook tijdens mijn natuurkundeles snel afgeleid. Hij moet gewoon meer concentratie opbrengen. Misschien kunt u aan mij vertellen hoe dat vorig jaar met hem ging?”
,,Die informatie vind ik in dit stadium niet echt relevant. Ik wil eerst graag met mijn zoon praten over wat er voorgevallen is. Maar ik ben blij dat u mij hierover heeft gebeld.”
,,Natuurlijk. Het is niet onze gewoonte om voor elk wissewasje naar ouders te bellen, maar dit vond ik gewoon te ver gaan. Daarom moet uw zoon donderdagmiddag terugkomen bij mevrouw De Zwart.”
,,Dat begrijp ik. Wat is er trouwens met de tekening van mijn zoon gebeurd, waar de piemel op staat?”
,,Die tekening is ingenomen door mevrouw De Zwart.”
,,…………………………”
(vanwege de privacy zijn de namen van betrokkenen in dit stuk veranderd)

Herman
Op een terras ergens in Frankrijk in de zon
Zit een man die het tot gisteren nooit won
Maar zijn auto vloog hier vlakbij uit de bocht
Zonder hem, zonder Herman,
Want die had hem net verkocht
Herman in de zon op een terras
Leest in 't AD dat 'ie niet meer in leven was
Zijn auto was volledig afgebrand
En de man die hem gekocht had,
Stond onder zijn naam in de krant

O, o, o,
Even rustig ademhalen, O, o,o
't lijkt of het regent als altijd
Maar het regent en het regent zonnestralen

een week geleden, in een park in Amsterdam
Had hij zijn leven overzien en schrok zich lam
Hij was een man wiens leven nu al was bepaald
En van al zijn jongensdromen
Was alleen het oud worden gehaald
Op een bankje in het park kwam het besluit
Noem het dapper, noem het vluchten maar ik knijp er tussenuit
Nu een week geleden en hier zat 'ie dan maar weer
Met meer vrijheid dan hem lief was, en nou wist hij het niet meer

Herman leest wel honderd keer de krant
't staat er echt, pagina achttien, zwartomrand
Hield 'ie vroeger al zijn meningen
En al zijn dromen stil
Nu was 'ie niets niet niemand nergens meer
Kan dus gaan waar 'ie maar wil

Herman rekent af en staat dan op
Hij heeft eindelijk de wind weer in z'n kop
'k heb een tweede kans gekregen
En da's meer dan ik verdien
Maar als dit het is, is dit het
En we zullen het wel zien'

O, o, o,
Even rustig ademhalen O, o, o,
't lijkt of het regent als altijd
Maar het regent en het regent zonnestralen
(door Acda en de Munnik)

Doutzen
“Ze heeft een pukkel op haar kin,” constateerde manlief verbaasd. "Waarom hebben ze dat niet weggefotoshopt?" Doutzen keek hem aan vanaf de voorkant van de AD-bijlage. “Er zit een kóp op.” Nu klonk zijn stem een tikkeltje verbolgen. Zonder aarzelen gingen zijn duimen naar het papier. Hij begon in het ding te knijpen. Pukkels zijn volgens ons namelijk dingen waar je dat mee doet. Ze moeten weg en het liefst zo snel mogelijk.
Doutzen bleef lachen.
Wij lachten een beetje met haar mee. Eigenlijk lachten we om hem. Beter gezegd: we lachten hem uit. Manlief keek op en begreep het.
Sommige dingen gaan nergens over.

Jetske van den Elsen
.....kreeg van de NCRV de kans een reportageserie te maken over de dames van Oranje. De vrouwen van ons koningshuis dus. Buitenkansje, denk ik dan. Eentje waarvoor je je als journaliste, gepokt en gemazeld in het vak, inzet. Je bijt je vast in de materie, bereidt je terdege voor en grijpt al interviewend ál je kansen.
Zoniet Jetske.
"Ik ben wel erg zenuwachtig," prevelde ze tegen Máxima, toen ze eindelijk tegenover haar stond. Van de weeromstuit stelde ze alleen de geijkte vragen. Niet de vragen waarop ik als kijker graag een antwoord wilde hebben. En.. believe it or not, die waren deze keer niet rete-ingewikkeld.
Ik wist niet dat het ergste toen nog moest komen. Dat mijn sluitspier omtrekkende bewegingen zou maken toen onze Jetske de door haar zo bewonderde Mabel eindelijk mocht interviewen: de prinses waarvan ze bij aanvang van haar zo vurig gewenste reposerie had aangegeven dat deze hoog op haar lijstje prijkte. Om exact te zijn op plaats nummer één.

Nu heeft Mabel in een eerder interview aangegeven dat zij zich vaak stoort aan het feit dat bij succesvolle vrouwen regelmatig de vraag wordt gesteld hoe deze vrouwen op een dergelijke positie terecht zijn gekomen. "Als vrouwen op relatief jonge leeftijd succesvol zijn," zo stelt ze, "wordt er heel vaak zo gedaan van 'oh, daar hebben vast van allerlei relaties met mannen iets mee te maken'. Als mannen op jonge leeftijd succesvol zijn, worden dat soort dingen nooit gesuggereerd. Ik vind het ronduit seksistisch, dat soort opmerkingen over succesvolle vrouwen." 

Prinses Mabel is volgens Jetske de ultieme carrièrevrouw, succesvol op internationale vlak, maar verguisd in Nederland, vanwege haar vermeende relaties met mannen van een bepaalde soort. Naar verluidt kreeg Jetske na lang proberen de mogelijkheid om Mabel te spreken, na een festival met de titel 'Movies that matter' waar de prinses de opening verzorgde. Zij deed dat uit hoofde van haar functie van algemeen directeur van The Elders, een raad van wereldleiders en andere prominente personen, waaronder Nelson Mandela.

"Het is een pretentieuze baan, om met de groten der aarde te werken. Hoe kómt u nou aan zo'n baan?" vroeg Jets tijdens het interview.
Mabel haalde enigzins geagiteerd haar schouders op. "Ik heb gesolliciteerd," antwoordde ze.
"Echt waar?" gilde Jetske.
"Ja," zei de prinses.
"Ik dacht, u wordt dan opgebeld door Nelson Mandela, maar u heeft zelf gebeld naar hem?"
Mabel haalde nogmaals haar schouders op, nu wanhopig. "Waar het uiteindelijk op neerkwam," legde ze geduldig uit, "is dat ik net als andere geschikte kandidaten gewoon de sollicitatieprocedure heb moeten doen."
"Maar wat fantastisch," ging Jetske door. "Het moet toch geweldig zijn om met zulke grootheden samen te werken. Wauw!"
Mabel greep haar kans, nam het interview geruisloos over en maakte vervolgens volop promotie voor haar 12 leden tellende werkgroep.

Achteraf baalde Jetske flink. Ze had zo graag wat 'heel spannende' vragen willen stellen bekende ze. Maar ze vroeg zichzelf net als na het Máxima-debacle af: had ik dat gedurfd? Had ik gedurfd om het verhaal van Klaas Bruinsma bij Mabel aan de kaak te stellen? Maar ja, om dat wéér op te rakelen...dat zou toch wel heel vervelend worden voor de prinses.  

Hoe blonT kun je zijn Jetserdetets? Want had je nou niet door dat je Mabel met jouw vraag of ze écht gesolliciteerd had wederom met de kwestie Bruinsma om de oren sloeg? Hoe zou jij het trouwens vinden wanneer jou gevraagd wordt of je gesolliciteerd hebt naar deze baan bij de NCRV of dat je wellicht andere activiteiten hebt ondernomen om je rape-serie te mogen maken? Of was je wellicht de enige kandidaat die hiervoor bij de NCRV aanklopte? 

Ik had graag van Mabel geweten wie ze écht is. Een paar korte, gerichte duikjes in het diepe waren daarvoor genoeg geweest. Dat Jets bij Máxima blunderde, soit, maar Mabel was haar kans. Daarom: voorbereiding, daar gaat het om Jets, voorbereiding. Wellicht heb je nog iets aan deze kleine tip van mijn kant: neem eens contact op met Margriet van der Linden. Volg vanaf nu Zomergasten, nog drie afleveringen te gaan! Met die inspanning krijg ik als kijker wellicht de antwoorden op de vragen die ik heb over onze prinsessen van Oranje.
Oh ja, en fuck de RVD en de communicatiespecialisten die achter de deur staan te hijgen als jij aan het interviewen bent. Angst is een slechte raadgever weet je nu. 


KUNST
Momenten
Van helderheid
Of beter nog: van grote
Klaarheid
 
Schaars zijn die momenten
En ook nog goed verborgen
 
Zoeken heeft dus
Nauwelijks zin, maar
Vinden wel
 
De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt
Die klaarheid, af en toe

Martin Bril


Swaffelen dagelijkse kost bij de krijgsmacht
Vorig jaar ontsloeg het ministerie van Defensie een militair, die samen met drie collega’s op de Koninklijke Militaire School in Weert herhaaldelijk zijn broek liet zakken om te swaffelen. Volgens een bericht in de Volkskrant van 8 juli was dat vonnis voor zover bekend het eerste waarin een rechtbank het woord swaffelen hanteert. De rechtbank draaide het ontslag van de onderofficier in opleiding recent terug, omdat drie andere swaffelende militairen er met een ernstige waarschuwing vanaf waren gekomen.
Swaffelen is volgens de rechters ‘het slaan met de penis tegen een voorwerp of persoon’.

Swaffelen werd vorig jaar gekozen als het woord van 2008, maar dat terzijde. Wat mij boeide was het volgende:
De ontslagen militair had bekend dat hij onder meer in het leslokaal voorafgaand aan de wiskundeles had geswaffeld. Hij vertelde de rechter ook dat het onschuldig was omdat 'niemand er tegen zijn zin mee werd geconfronteerd'. Bovendien komt swaffelen volgens de beste man krijgsmachtbreed voor en werkten de omstandigheden op de kazerne het gedrag in de hand. Welke omstandigheden brengen mannen er toe regelmatig hun broek te laten zakken en vervolgens met hun geslachtsdeel tegen iets of iemand aan te slaan, vraag ik me in stilte af. Het zal me een bijzonder gezicht zijn, daar bij de krijgsmacht: al die slingerende en botsende penissen in het leslokaal en daarbuiten. Even swaffelen voordat de stelling van Pythagoras wordt uitgelegd. Tja, weer eens wat anders dan simpel je studieboeken voor je neerleggen…

Gezond eten duur?
Ze stond achter me bij de kassa. Een aantal jaren jonger dan ik, twee kleine kinderen in haar kielzog. Het was vijf uur ’s middags. Toen ze haar boodschappen afrekende vroeg ik me stilletjes af wat ze haar kinderen die avond zou voorzetten aan tafel. ,,Pak jij nog even een pak fris,” riep ze tegen haar zoontje. Ik stopte een bak Hüttenkase, een kilo prei, vega balletjes, bospeen, citroenen, bananen en aardbeien in mijn fietsmand, totaal € 17,02. Op haar toonbank lagen twee megazakken gekleurd snoep, een kleintje er bovenop. Er achter vier pakken koekjes, waarvan twee met biscuits, melkchocolade en suiker en twee met koffieleutjes, een pak Mora snacks, een literpak fruitdrank en twee doosjes paracetamol. ,,We zijn de Skittels nog vergeten mam,” riep haar zoontje haar toe. ,,Zestien euro zevenentachtig,” zei de caissière tegen haar. Wie zei ook alweer dat gezond eten duur is?


'Mijn angsten hebben één oog open allemaal, die belazer je niet, die zijn klaarwakker. En daar zijn ze, met z'n allen tegelijk zetten ze een keel op, niet mooi meer. Beesten! Kinderlokkers! Dingen! Paniek kortom. Maar hoe lang kun je achter elkaar bang zijn zonder dat er iets gebeurt? Langzaam wordt het een ongemakkelijk gevoel en als er dan nog steeds niets gebeurt lach je om jezelf.' 
Joe Speedboot, Tommy Wieringa


Everything dies baby, that's a fact
But maybe everything that dies someday comes back
Put your makeup on fix your hair pretty and
meet me tonight in Atlantic City
Bruce Springsteen


22 april 2009
Martin Bril is dood. Ik kende hem van zijn columns en zijn verhalen. Ze inspireren me. Sinds 16 maart deelden we iets. Zijn ziekte werd mijn ziekte. Ik had nog graag een keer aan hem willen vragen of hij aan de chemotherapie ook tintelende en prikkende vingers had overgehouden en zoja, hoe hij dat dan had opgelost met het typen van zijn verhalen. Dat kan nu niet meer.
We hebben elkaar nooit gesproken, althans niet letterlijk. Ik heb hem één keer ontmoet, vlak voor de opnamen van een televisieprogramma, waar hij te gast was en ik toeschouwer. Hij observeerde me, zoals hij dat met alles en iedereen deed. Ik voelde dat hij me bekeek en draaide me om naar hem. In het moment dat volgde vonden onze ogen elkaar, seconden lang. Die avond staat, om meerdere redenen, in mijn geheugen gegrift. Het kijken van Martin Bril is daar één van.

16 april 2009
De toekomst is onderweg verdwaald.

Vieze ziekenhuizen
“Is dat poep?” vroeg mijn vriendin me, terwijl ze naar het lichtgele gordijn achter me wees. Ik hoefde niet om te kijken. Ik wist het al. Bij aankomst op mijn kamer had ik de vlek tijdens een flitsinspectie al gedetecteerd. Vervolgens had ik hem door middel van een soort brainwash geëlimineerd. Dat werkt ongeveer zo bij mij: de vlek zit er dan nog wel, maar in mijn hoofd is hij weg. Om te overleven, zoiets.
Toen vriendinlief me nog even fijntjes aan het ding herinnerde (“getverdemme, dat is toch niet normaal? Dat jij daar niets van hebt gezegd! Ze kunnen toch potverdorie wel een schoon gordijn ophangen? Dat jij hier kunt liggen zeg… je gaat toch over je nek van zoiets? Kun je nu nog wel eten dan?”) schoten we onbedaarlijk in de lach. Maar eigenlijk is het natuurlijk om te janken. 
Recent onderzoek door journalisten van Zembla, wijst uit dat Nederlandse ziekenhuizen het niet zo nauw nemen met de hygiëne. In de reportage 'vieze ziekenhuizen' leggen ze de vuiligheid akelig helder bloot. Maar goed dat ik zoveel weerstand heb… En driftig zwaaien met de alcoholspuitbus, zoals ik gewoon ben zodra ik een ziekenhuiskamer betreed, kan ook geen kwaad: dat blijkt nu maar weer eens.

16 maart 2009
Het leven is wat er met je gebeurt 
terwijl je andere plannen had.

Als ik blijf kijken zoals ik altijd heb gekeken
Blijf ik denken zoals ik altijd heb gedacht.
Als ik blijf denken zoals ik altijd heb gedacht
Blijf ik geloven zoals ik altijd heb geloofd.
Als ik blijf geloven zoals ik altijd heb geloofd
Blijf ik doen zoals ik altijd heb gedaan.
Als ik blijf doen zoals ik altijd heb gedaan
Blijft mij overkomen wat mij altijd overkomt.

Schrapers
Nadat eerder in de Argentijnse media al vergelijkbare berichten circuleerden meldt nu Elsevier (via De Telegraaf) dat Prins Willem-Alexander en prinses Máxima in Argentinië voor 2,5 miljoen euro een landhuis hebben gekocht. Het landhuis 'La estancia Pilpilcura' bevindt zich volgens die berichten aan de voet van de Andes, in de Argentijnse provincie Patagonië. Het staat op een voor Argentijnse begrippen bescheiden terrein van 15000 hectare en herbergt ook enkele vakantiehuisjes. Volgens De Telegraaf gaat de broer van Máxima het complex uitbaten. Martín Zorreguieta bezit in de omgeving drie chique restaurants.
De Rijksvoorlichtingsdienst (RVD) ontkent het bericht niet, maar bevestigt het ook niet. De RVD wil alleen zeggen dat de prins en de prinses geen tweede vakantiehuis hebben gekocht. 'En over privé-investeringsbeslissingen doen wij nooit mededelingen.'
Waarheid of niet, een dergelijk bericht is altijd aanleiding voor een stroom aan reacties. Kritische, over de wijze waarop de Oranje's hun kapitaal bijeen geschraapt hebben en of we zolangzamerhand niet echt eens diep moeten nadenken over het nut en de noodzaak van ons koninklijk huis. Maar ook lachwekkende, zoals die van Roger: ,,Als je elk jaar moet koekhappen en zakkenlopen heb je het wel verdiend, laten we eerlijk wezen."
Eerlijk gezegd weet ik niet of we hier als inwoners van Nederland nog langer om moeten lachen of dat we er hard om moeten janken?
12 februari

Journalistiek zoals journalistiek ook kan zijn.....
Duizelingwekkende duik naar het goud
VAL D'ISERE - Lindsey Vonn is bij de WK skiën ook de beste op de prestigieuze afdaling. Met dank aan twee mannen.
Op een hoge berg in het Franse Val d’Isère zit materiaalman Nicolas op zijn knieën in de sneeuw, gebogen over de ski’s die Lindsey Vonn straks naar de wereldtitel op de afdaling moeten brengen.
Zijn handen strijken langs de randen van de ski’s. Hij veegt restjes sneeuw weg en hij schaaft aan de hoeken, zodat ze scherp genoeg zijn om de Amerikaanse skister overeind te houden bij een snelheid van meer dan 100 kilometer per uur.
Hij laat de ski’s af en toe voorzichtig door de sneeuw glijden, om te checken of hij de juiste racewax heeft gekozen voor de riskante afdaling. En soms zit hij even stil in de sneeuw, met zijn hoofd naar beneden – alsof hij een schietgebedje doet. Hij werkt al drie jaar fulltime voor de 24-jarige Vonn, die zich heeft ontwikkeld van een getalenteerde brokkenpiloot tot een kampioene die volgend jaar bij de Winterspelen vijf medailles kan winnen.
Soms werkt Nicolas wel vijf uur aan de ski’s.
Vonn keurt de materiaalman geen blik waardig als ze kort voor haar race op de berg verschijnt. Ze heeft alleen oog voor haar echtgenoot Thomas Vonn, haar steun en toeverlaat. Hij heeft haar geleerd dat ze met beheerst afdalen sneller aan de finish kan komen dan door steeds risico’s te nemen.
Vorig jaar won Vonn de overall World Cup. Vorige week pakte ze op de Super G haar eerste wereldtitel. Maar ze weet dat haar naam pas echt gevestigd zal zijn als ze over een paar minuten het meest prestigieuze nummer bij de WK heeft gewonnen.
Via de mobilofoon krijgt de skister de laatste, gedetailleerde instructies over de staat van de piste, van diverse coaches die langs het parcours van ruim twee kilometer staan. Ze luistert aandachtig. Als de coaches zijn uitgesproken, sluit ze haar ogen. In gedachten gaat ze de piste af. Met haar rechterhand maakt ze slalombewegingen, alsof ze al langs de poortjes naar beneden scheert.
Even later loopt ze naar de start, gevolgd door haar man. Ze heeft hem voor het eerst gevraagd zo dichtbij te blijven, vanwege haar extreme nervositeit voor deze race. Hij doorbreekt de spanning met grapjes. Ze lacht en dan is even te zien waarom ze volgens NBC-verslaggever Steve Porino in het olympische jaar America’s sweetheart kan worden: ze is blond, fotogeniek en hartelijk. ‘Ze slaagt erin op dezelfde vragen te reageren alsof ze die voor het eerst hoort. Ze is uitzonderlijk.’
Dan steekt Vonn haar linkerbeen achterwaarts uit naar de materiaalman, die haar schoen beetpakt alsof hij een hoefsmid is en zij een merrie. Nicolas veegt de laatste restjes sneeuw weg, voordat ze de ski aanklikt. Met het rechterbeen gaat het precies zo. ‘Come on’, zegt haar echtgenoot fanatiek als ze plaatsneemt in de rode starttent.
Nog even en Vonn zal 691 meter de diepte in duiken. Ze weet dat een fout fataal kan zijn. Tijdens de Winterspelen van Turijn viel ze zo ernstig dat het leek alsof ze haar rug had gebroken. Het bleken ernstige kneuzingen te zijn.
Vonn spuugt voor zich uit. ‘Piep, piep, piep’, klinkt het startsignaal. ‘Come on’, schreeuwt haar man weer. Dan schiet ze weg, de steile berg af, het dal in, zoals ze van jongsaf aan heeft geleerd. Vanaf haar 13de staat haar leven in het teken van skiën. Haar ouders verhuisden van Minnesota naar Colorado om haar talent tot bloei te laten komen.
Terwijl Vonn de eerste bochten vloeiend aansnijdt, sprint haar man naar het bergrestaurant naast de startplaats. Daar staat een laptop, waarop de afdaling van zijn vrouw te zien is via Eurosport. De stijl van Vonn is superieur. Ze lijkt geen vrees te kennen en noteert bij de eerste doorkomst de snelste tussentijd. Bij de tweede tussentijd is ze weer de snelste. ‘Kill it’, schreeuwt haar man nu, terwijl hij gespannen naar het scherm tuurt.
Een halve minuut later volgt de ontlading. De ene Vonn schreeuwt het uit op de top van de berg, de andere aan de voet. Zonder elkaar te zien, weten ze wat ze denken: niemand zal vandaag sneller zijn. Lindsey is de snelste vrouw op ski’s, ze wordt in de aanloop naar de Winterspelen een wereldster.
‘Hier hebben we de koningin’, zegt de perschef ruim een uur later, bij het begin van de persconferentie. Vonn lacht en neemt een slokje Red Bull; de frisdrankfirma is haar belangrijkste sponsor. Ze geeft charmant antwoord op de vragen, alsof ze die voor het eerst hoort.
Naast haar staan haar ski’s te glimmen, met de merknaam naar de camera’s gericht. Materiaalman Nicolas is in geen velden of wegen te bekennen.
Reportage van Mark van Driel
gepubliceerd op 09 februari 2009 in De Volkskrant

Jan Marijnissen, oud-voorman van de SP, maakt zich zorgen over de toekomst van de Nederlandse kwaliteitsmedia. Volgens de politicus vormt een sterke en onafhankelijke pers de basis van de democratie. De huidige problemen bij vooral de dagbladen brengen die functie in gevaar. Marijnissen constateert dat nieuwe media die rol niet overnemen. Daar wordt toch vooral gekopieerd, meent hij.

Volgens Marijnissen leidt de huidige ontwikkeling tot het opdrogen van de nieuwsstroom. Als dagbladen geen journalisten meer hebben die artikelen schrijven, raakt ook het internet leeg, omdat er niets meer te kopieren valt. Marijnissen denkt dat webloggers de functie van journalisten niet overnemen. En hij kan het weten, want heeft zelf een succesvol weblog. Bijkomend probleem is alle reacties die een weblog uitoefent. Marijnissen heeft zich verbaasd over de mensen die midden in de nacht met een slok op reageren op zijn site. Reacties die hij vervolgens niet publiceerde.

Het deel over de media uit de rede van Jan Marijnissen:
"Er is één beroepsgroep die in deze opleving van de hoop een cruciale rol vervult, en dat is de journalistiek, de kritische journalistiek, hoewel dat een pleonasme zou moeten zijn. Het gaat niet goed met de journalistiek en de verwachtingen voor de toekomst zijn niet bepaald gunstig.
De infrastructuur van de journalistiek (vooral de schrijvende pers) staat op instorten. Ook in deze sector winnen de bedrijfsbelangen - meestal verengd tot winstmaximalisatie – het steeds vaker van de oorspronkelijke doelstelling van de journalistiek. Zelfs respectabele kranten als de Volkskrant en de NRC (PCM) worden het slachtoffer van een hedgefund en worden opgezadeld met een enorme schuld.

Het gevolg: steeds minder mensen moeten steeds meer pagina’s produceren.
Steeds meer wordt ontleend aan derden; steeds minder is onderwerp van nader onderzoek en kritische ondervraging. In Engeland en de VS, maar ook in ons land zien we de macht van de voorlichters, de marketeers en de reclamejongens onrustbarend snel toenemen. Onderzoeksjournalistiek verliest het in alle opzichten van het snelle nieuws. Duiding, uitleg en reflectie leggen het af tegen de hype en de scoop.
Vergissing: Internet is niet het alternatief. De nieuwssites en de bloggers parasiteren op wat de schrijvende journalistiek produceren. Valt de laatste weg, droogt de eerste op. De kritische journalistiek is een steunpilaar van de democratie, net zo belangrijk als de vrijheid van meningsuiting en de vrijheid van vereniging.
Verdwijnt die dan verdwijnt ook de democratie en worden we allen een machteloze prooi voor de macht. Voorlichters en pr-functionarissen genoeg om ons permanent op het verkeerde been te zetten en ons pootje te haken wanneer we op zoek willen naar de waarheid."
Donderdag 29 januari 2009
Bron: De Journalist

↑ 2009 ↑

Turkse schoenmakers werken aan kopieën van de schoenen die een Iraakse journalist vorige week naar president Bush wierp. Er zouden inmiddels 300.000 paar besteld zijn.
Bron: De Volkskrant, 22 december 2008

Stiekem vinden vrouwen het wel geil
(Dress less to impress deel II)
Het lingeriemerk Sapph mikt volgens Rob Heilbron (62 en geestelijk vader en maker van Sapph) op alle doelgroepen. In een artikel in Sprout (oktober 2008) verweert hij zich tegen de beschuldiging dat hij de ontwerpen van Marlies Dekkers kopieert. Zelf vindt Heilbron zijn brutale marketing vernieuwend. "Overal zie je sloom wegkijkende modellen. De onze kijken heel confronterend in de camera, de foto’s zitten tegen de pin-up aan. Vrouwen zeggen dat ze het ordinair vinden, maar stiekem vinden ze het wel geil.”

Stiekem = heimelijk = in het geheim = verborgen, onbekend gehouden
Vrouwen = mensen van het vrouwelijke geslacht

Feeks
De oude man naast me kijkt strak voor zich uit. Hij beweegt zijn hoofd niet, hij beweegt zijn lijf niet, hij raakt zijn vrouw die naast hem zit niet aan. Net als ik probeert hij het schouwspel op het toneel te begrijpen: een wirwar van een groep (overwegend jonge) mannen en twee vrouwen, ze voeren ‘Het temmen van de feeks’ op. 
Veel geschreeuw. Luide muziek die onaangekondigd en keihard uit de speakers klinkt. Op het toneel ontbloten sommige spelers zichzelf. Achter op het toneel staat een beeldscherm waarop pornobeelden te zien zijn. Harde seks, niets verhullend. Achter me hebben twee dames dat ook ontdekt. ,,Vréselijk,” fluisteren ze elkaar toe en: ,,moet je nou toch kijken!” Ze giechelen er een beetje bij.
De feeks plast voluit op een tafel. Stoelen vliegen over het toneel. Een bierflesje gaat aan gruzelementen en braaksel valt op de grond. ‘Van Hoves Feeks is hard, heftig en adembenemend mooi’ schreef De Volkskrant eerder over het stuk van het Amsterdams Toneel. ‘Hans Kesting en Halina Reijn zijn briljant’, noteerde het AD. De oude man naast me probeert het twee uur lang te begrijpen, één hand tussen zijn benen geklemd.

Doorademen
Mijn zoon, nu 14, heeft sinds zijn geboorte astma. Voor hem is het een zegen dat roken bijna overal verboden is. Wanneer hij over een paar jaar naar de kroeg wil, kan hij de volgende dag gewoon doorademen. Als minister Ab Klink voet bij stuk houdt tenminste.
Mijn vader, roker sinds zijn 12e, blies zijn kleinzoon als baby sigarettenrook in het gezicht en riep daarbij vertwijfeld “wat is hij benauwd hè?” Diezelfde rook blies hij ook met wolken tegelijk de auto in, tijdens de lange autoritten naar vakantiebestemming Spanje of Zuid-Frankrijk. Zijn vrouw en drie dochters, passagiers in zijn auto en alle vier niet-rokers, hadden destijds het nazien. Kotsmisselijk waren ze, doch luchtruim én rook behoorden mijn vader toe en zij (waaronder ik) moesten er maar in stikken. Ik heb altijd gedacht dat zijn starre houding ten aanzien van het roken paste bij zijn persoonlijkheid, maar nu ik de discussie volg rondom het rookverbod en zie hoe weinig rokers rekening willen houden met de gezondheid van anderen, begin ik daaraan te twijfelen. Want het is volgens mij de roker die per definitie aan zichzelf denkt, aan zichzelf en aan zichzelf. Niet aan de niet-roker in zijn/haar omgeving, die er voor gekozen heeft de verantwoordelijkheid te nemen voor de eigen gezondheid. Niet aan de caféhouder, die zich door een chantabele houding (als we niet meer mogen roken komen we niet meer, of jij nou failliet gaat of niet) gedwongen voelt om dan maar weer asbakken neer te zetten. Als de roker zo standvastig en stoer is, betaalt hij toch de boete die de caféhouder krijgt als hij een peuk opsteekt? Dat is nog eens een daad!

Dress less to impress
“Doe dat nou niet,” riep mijn man toen ik onlangs een automobilist belette vlak voor mij in te voegen. In werkelijkheid lette ik gewoon niet op de weg, maar staarde ik vol ongeloof naar een knoepert van een billboard, links van me. Lingeriemerk Sapph adverteerde daarop met een in een minuscuul slipje en uitpuilende bh geklede dame. Ze had haar benen wijd uit elkaar, die bijna tot aan de liezen in zwart glanzend rubber gestoken waren. Haar borsten staken pront naar voren en haar hoofd was iets naar beneden gekanteld, zodat ze vanonder haar überlange wimpers rechtstreeks de lens in loenste. Felgekleurde lippen, nat en enigszins geopend.
‘Dress less to impress’ schreeuwde Sapph met zwarte letters boven haar. Het model deed me denken aan een raamprostituee, die ik een paar maanden geleden op de Amsterdamse Wallen had gezien.

“Wij vinden de posters van Sapph ook nogal vergaand,” bekende een verkoopster van Livera me een paar weken later. Ik had haar gevraagd waarom Livera het lingeriemerk Saphh eigenlijk in de schappen heeft hangen. In mijn ogen voert Sapph een reclamecampagne waarin vrouwen als hoeren worden afgeschilderd. ‘Minder aan, meer resultaat’ is de standaard boodschap. Bovendien is het merk zeer onorigineel en oogt het goedkoop: Sapph kopieert veelvuldig lingerieontwerpster Marlies Dekkers, zij het dat Sapph de klasse van Dekkers in de verste verte niet benadert.
“Het merk verkoopt wél geweldig,” fluisterde de Livera verkoopster mij toe. “Het spul vliegt hier over de toonbank. Maar ja, het spreekt dan ook een heel ander publiek aan.” Ander publiek? Ander publiek? Vrouwen die er in hun fantasie à la Marlies Dekkers bijlopen, terwijl ze niet Marlies’ klasse kunnen of willen betalen? Die voor een luttel bedrag in ranzige lingerie gaan lopen, zich blijkbaar niet realiserend dat ze door het kopen van dit vrouwonvriendelijke merk zichzelf in de verkoop gooien.
“Natuurlijk, zo werkt het nou eenmaal,” antwoordde de verkoopster.
 
Ik vroeg me hardop af welke vrouwen zich in vredesnaam associëren met de pornomodellen in de reclame-uitingen van Sapph. Welke vrouwen geld uitgeven aan een lingeriemerk dat hen overal waar het kan afschildert als hoeren en daarbij de boodschap verkondigt dat minder vooral meer is. Exploiteer uw lichaam dames, dan komt u het verst! Het kost u geen drol, alleen uw waardigheid.
De verkoopster keek me aan. “Vorig jaar hebben we er één keer voor gekozen een bepaalde poster van Sapph niet in de etalage te hangen,” zei ze nog. “Die was té aanstootgevend.”
Livera zou er voor kunnen kiezen om niet meer mee te werken aan de verkoop van zo'n merk, vervolgde ik. Het verkopend personeel, waarschijnlijk allemaal van het vrouwelijke geslacht, zou een punt kunnen maken bij de werkgever?
De verkoopster keek me glazig aan.
Ik zweeg. 

Vijf november 2008
Even voor zessen, buiten is het nog aardenacht. De wereld is getuige van de ‘acceptance speach’ van de eerste Afro-Amerikaanse president.
Man en ik, we kijken, luisteren. We huilen.
Zwarte man, blanke vrouw. Als vele andere gemengde stellen kregen wij gekleurde kinderen. “Wat een schatje,” hoorde ik vaak, als ik met de kinderwagen door ons dorp liep. Nu roepen voetbalteamgenoten ‘vuile neger’ naar onze zoon van veertien als ze niet op kunnen tegen de argumenten die hij inbrengt om samen te werken in het veld. Gelukkig staat hij boven hun scheldwoorden. Hij weet wel beter, namelijk dat niet je huidskleur telt, de structuur van je haar of de kleur van je ogen, maar wie je bent en hoe je in het leven staat.
Dat de 44e president van de VS Barack Hussein Obama heet, is voor hem het bewijs dat die levenshouding loont.  

Zelfreflectie
Voor een snelle lunch glipte ik even naar binnen bij La Place. Enorme keus, van warm tot koud, van cappuccino’s tot smoothies, wokgerechten, broodjes en gebak. Ik twijfelde. ‘Lunch, geen gebak,’ zei een stemmetje in mijn hoofd. Ik negeerde de vers geserveerde vruchtengebakjes op een plateau rechts van me en schoof een volkoren sandwich op een bordje. Bij de koffiecorner bestelde ik een cafeïnevrije cappuccino. Een jongeman voor me pakte net zijn kop koffie aan. Zijn vriendin en hij waren wél gezwicht voor het zoete gebak met vruchten, zag ik.
Plotseling draaide de jongen zich om. Hij liep terug het restaurant in. Op hetzelfde moment schoof zijn vriendin haar bordje met gebak achter het schaaltje met kandijsuiker op de balie van de koffiecorner. Ogenschijnlijk onopvallend. Daarna maakten ze koers naar de kassa, een hagelnieuw gebakje op het dienblad.
“Dit hoeven ze waarschijnlijk niet meer,” zei ik tegen de koffiejuffrouw, en ik wees naar het achtergelaten schaaltje. “Ze willen liever vers.” Bij de kassa keek het stel keek me vernietigend aan. “Sómmige mensen…,” zuchtte de jongeman.

Lelystad
Vriendin Agnes gaat verhuizen naar Tiel. Nu is niet Tiel leidend in dit verhaal maar het feit dat ze daardoor Lelystad verlaat. In De Volkskrant van 20 september staat een interview met journalist Joris van Casteren, over zijn Lelystad gevoel. Hij heeft een boek geschreven over de stad waarin hij opgroeide. Het is ook de stad waar ik als puber veel kwam, omdat er een jeugdvriendinnetje van me woonde. Rare stad vond ik het, ik kreeg steevast een naargeestig gevoel over me als ik er met de bus binnenreed. Deprimerend is ook een passend woord. Hetzelfde gevoel had ik toen ik er jaren later weer kwam, ditmaal bij Agnes.

Lelystad, de stad die vele jaren geleden door Cornelis van Eesteren werd ontworpen. Een man die grootse plannen had met de stad: Lelystad zou uit het water verrijzen, een nieuwe stad op de dijk, symbool van het overwonnen water, symbool van de nieuwe mens en een nieuwe wereld. Evenwel mislukte dat plan. Van Eesteren werd, zo staat in De Volkskrant, aan de kant geschoven door agrarische ingenieurs uit Wageningen en zij trokken met hun linialen rechte lijnen achter de dijk. Aan die rechte lijnen kwamen huizen. Het enige wat uiteindelijk verrees uit het water was een betonnen zendmast van 150 meter hoog.
In Lelystad staan wijken die al drie keer zijn herbouwd. Amsterdam stuurde lange tijd al haar probleemgevallen naar Lelystad. Het stadhuis in Amsterdam had zelfs een apart loket 'Lelystad'. Lelystad, waar de voor nieuwbouwwijken zo kenmerkende verveling genadeloos toesloeg omdat er nou eenmaal alleen maar nieuwbouwwijken waren. Waar het percentage echtscheidingen ver boven het landelijke gemiddelde lag, evenals het percentage mensen dat knettergek werd en moest worden afgevoerd naar inrichtingen op de Veluwe.

Agnes gaat nu naar Tiel. Waar ik bij het horen van de naam Lelystad nog steeds een deprimerend gevoel krijg, overvalt me bij het horen van de naam Tiel een zweem van vrolijkheid. Flipje, zou het daardoor komen? Of is het gewoon de naam, die in klank oploopt? Maakt niet uit... als Agnes het daar maar goed krijgt. Het is haar gegund dat ze Lelystad van zich afspoelt en uit haar poriën boent. Ze heeft me gezworen dat ze daar nooit, maar dan ook nóóit weer gaat wonen.
Lelystad, Joris van Casteren
Promotheus/ISBN 9789044612172

Zwart of wit
'Waarom wordt Barack Obama door de media constant als zwart omschreven? Een nakomeling van een witte moeder en een zwarte vader noemen we een zwarte, zoals Obama bijvoorbeeld. Klopt niet. Hij is evenveel wit als zwart. Zwart is, in raciaal opzicht, de volkomen onjuiste verzamelnaam voor alle vermengingen waarbij mensen met Afrikaanse wortels in welke gradatie dan ook betrokken zijn. De term dient om wit af te schermen, want met wit wordt altijd 100% wit bedoeld. Het is tijd voor verandering.'
Roel Snijders, de Volkskrant 30 augustus 

De ideale man
'Mannen volgens vrouwen'. Dat is het thema van een programma dat de VPRO op donderdag 28 augustus uitzond.
Zoals het boek 'Dutch woman don't get depressed' van Ellen de Bruin veel over vrouwen zegt, zegt ook deze documentaire dat. Hilarisch, confronterend en o zo leuk. Het allermooiste vond ik wel de twee oude dames uit Groningen, die op een bankje in de stad nuchter hun relaas doen. Als ze het overnieuw mochten doen? "Dan nam ik geen man meer, maar een leuke LAT-relatie," zegt de ene. "Zónder kinderen," vult de andere aan. "Ja, zonder kinderen. En dan zou ik alleen op reis gaan en een leuke baan zoeken in het buitenland."
De ideale man van nu. Wie is hij? Wat doet hij? Hoe ziet hij eruit? Hoe gedraagt hij zich? VPRO Thema laat vrouwen de ideale man anno 2008 construeren. Een levendige, bijna letterlijke montage van het even zo vaak verfoeide als ook beminde verschijnsel man (bekijk op 'uitzending gemist' > mannen volgens vrouwen).

...en om te juichen!
Een laag jammer- en zeurgehalte, een hoge pijngrens, onmetelijke werklust en een grote inzet: de gouden Oranje hockeydames. Dat ze een voorbeeld mogen zijn voor álle Nederlandse vrouwen.

Om te janken
Kijk, dat Epke Zonderland van de rekstok viel tijdens zijn finale oefening, dat is helder: geen medaille voor de Fries. Maar dat koste wat kost een Chinees met de gouden medaille naar huis moest gaan, doet mij al het geloof in jurysporten verliezen. De kleine Kai Zou túrnde niet de beste wedstrijd. Dat was de Amerikaan Jonathan Horton. Maar de Chinese vlag moest voor de zoveelste keer in beeld en dus kreeg de Amerikaan voor de vorm een fractie van een punt minder. Geen haan die er naar kraait deze Olympics, het grote aantal gouden plakken, voorál uitgedeeld bij de jurysporten. Sterker nog: "Er is reden tot lachen voor de Chinees," riep Hans van Zetten. "Prachtige afsluiting van deze finale." Kom op Hans, waardeloos staaltje van sport. Niets sportiefs aan. De béste moest winnen!    

Vrouwen aan de top in China
De mannen bij mij in huis willen er niet echt aan maar ze kunnen er eenvoudig niet meer om heen: de Nederlandse vrouwen staan onherroepelijk aan de top op de Olympische Spelen. Mart Smeets maakte er vorige week nog een typische Smeets-opmerking over in zijn one man show: "ik kan er ook niets aan doen, er zitten alleen maar vrouwen bij mij aan tafel." Eat your heart out, Smeets! Ze zijn gewoon beter dan ooit, die vrouwen van ons! Geen man die daar nog iets aan verandert.
Marije Randewijk, ook een topper in de sport en dan in de verslaggeving, schreef een mooi artikel in de Volkskrant van 19 augustus. Lees en geniet. 

'Als iemand iets moois ziet, denkt hij dat het af is.
Dat stelt hem tevreden.
Hij kijkt niet verder. Hij gaat er niet mee aan de slag.
Hij durft er niet aan te slijpen, zodat wij nooit zullen weten wat er allemaal nog onder de oppervlakte zit. Die hele onzichtbare rijkdom zal nooit worden aangeboord. Daarom loont het je schatten niet aan de buitenkant te dragen. Als een ruwe diamant niet zo lelijk was, zou geen mens op het idee zijn gekomen er eens facetten aan te slijpen.'
Uit: Een schitterend gebrek, Arthur Japin

De gouden wens van Calvin
Op weg naar Peking sprak ik dit voorjaar Calvin Jong a Pin. Het gaat niet goed met Jong Oranje op de Olympische Spelen. "Ga voetballen," schreeuwt Foppe de Haan tegen zijn jongens, die tegen Japan met minstens twee goals verschil moeten winnen om nog door te kunnen naar de volgende ronde. Ik gun het ze zo. Al was het alleen maar omdat de droom van de super sympathieke Jong a Pin, namelijk met goud om de nek terugkeren in Nederland, móet uitkomen! 
(Interview Calvin Jong a Pin)

55 minuten
Gut-o-gut. Eerst moesten we dertig minuten achtereen per dag bewegen om af te vallen en/of op gewicht te blijven, nu is het weer 55 minuten per dag. Zal het daardoor komen dat er bij mij stiekem wat vetrollen zijn bijgekomen de afgelopen maanden? Ik vond de reactie van een lezer, op de website van Elsevier, wel vermakelijk: ‘Twee weken de weg kwijt in de Sahara met drie liter water en een kameel. U weegt gegarandeerd nog maar 40kg, in plaats van 110kg.’ In mijn geval zal dat twee dagen zijn. Eens kijken of Lufthansa alweer naar Egypte vliegt…. Maar vanavond eerst nog even lekker uit eten!

Broze botten, stevige meningen
'Wat ben ik blij dat ik nog geen 70-plus ben,' schreef Marja Boonstra uit Suwâld aan Opzij, naar aanleiding van mijn publicatie over osteoporose. 'Dan hoef ik me tenminste niet te ergeren aan de fluttips uit het flutartikel Broze botten: wees er vroeg bij. Met veel kabaal aangekondigd maar inhoudelijk niet meer dan een natte wind. Een van het internet en uit brochures bij elkaar gejat oppervlakkig verhaaltje, dat misschien niet misstaat op de achterkant van een pak verstandige drinkyoghurt, maar dat ik niet verwacht in een kundig en informatief vrouwenblad als Opzij.'
'Annita,' schreef Martien Wierdsma uit Leeuwarden. 'Wat had je weer een mooi stuk in Opzij. Ben ik toch blij dat ik moddervet ben, maar ja, ik heb wel veel gerookt en gedronken. Straks plof ik helemaal in elkaar.'

De Italiaanse werkelijkheid
Hoe is het om álles achter te laten en in een vreemd land opnieuw te beginnen met je leven? Peter Ester en Pauline Postema vertellen er openhartig over in Dagblad De Pers vanuit het mooie Castelleone di Suasa. 
Dagblad De Pers, 2 juni (pagina 2)

Subsidie
Zoveel mensen, zoveel meningen en wensen. Dat wordt dezer dagen maar weer eens duidelijk in de gemeente Kollummerland, waar b&w en de plaatselijke Vriendenkring elkaar in de haren vliegen om een subsidie van €472. In september hakt b&w definitief de knoop door en besluit ze of De Vriendenkring dat bedrag zelf voortaan moet opbrengen. Benieuwd hoe dat afloopt. Want aan de burgemeester en de cultuurwethouder te horen zijn zij echt niet van plan om van hun standpunt af te wijken. Waar gaat het om, kun je je als toeschouwer afvragen, maar als je wat verder kijkt wordt duidelijk dat hier een krachtmeting gaande is tussen 'oud en nieuw'. Waarbij zeker niet gezegd is dat 'oud' niet 'nieuw' wil denken...
Dagblad De Pers, 22 april (pagina 7)

Criminele meiden
Ze zijn er in overvloed, als ik de cijfers in de statistieken kan geloven: criminele en agressieve meiden. Om ze te vinden en ze vervolgens aan de praat te krijgen bleek lastig. Maar uiteindelijk waren twee meisjes bereid om hun verhaal aan me te doen. Twee kánjers! Dat zag ik gelijk toen ik tegenover hen plaats nam. Hun openhartigheid leverde mij waardevolle informatie voor een artikel in Opzij over criminele meiden. Ik dat artikel legt een criminologe een link naar de emancipatie van vrouwen. Zit ongetwijfeld iets in, want meisjes maken hun opmars in het maatschappelijke leven dus óók op het gebied van criminaliteit. Toch denk ik dat zij jongens nooit zullen inhalen op dat vlak. Meisjes hebben nou eenmaal een werkje te doen als het gaat om het voortbestaan van de menselijke soort en zij zijn er uiteindelijk bij gebaat als ze dat een beetje netjes doen. Het is een aantrekkelijk idee want ik kan me werkelijk niet voorstellen dat mijn eigen nu tienjarige  engel zich over drie jaar te buiten gaat aan agressieve uitspattingen. Toch?      

Buitenhof 6 april
"Er komt een tijd dat we zeggen: die man staat z'n vrouwtje."
Abram de Swaan, socioloog

Veertien
Het was een ochtend als alle andere voor Marijke Merema. Althans, dat dacht haar omgeving. Voor de veertien jarige Groningse scholiere echter, was het zaak om vrijdagochtend 28 maart zo normaal mogelijk te laten lijken, zodat ze haar plan ten uitvoer kon brengen. "Je weet nooit wat er in het hoofd van zo'n meisje omgaat," zei een woordvoerder van de Groningse politie tegen me, de maandag erna. Pas die nacht zou duidelijk worden wat er daadwerkelijk in haar hoofd was omgegaan: dat ze contact had gelegd met een man via msn. Dat ze op vrijdagochtend 28 maart tegen haar ouders zei dat ze naar school ging, maar in plaats daarvan de trein pakte naar Heemstede. En dat ze vervolgens introk bij een dertien jaar oudere man die ze waarschijnlijk nog nooit eerder in haar leven had gezien. Als een oplettende inwoner van Heemstede haar aanwezigheid daar niet aan de politie had gemeld, was Marijke nu God weet waar geweest. Gelukkig is ze weer terecht, veilig terug in Groningen. Het zal jouw veertienjarige maar zijn.
Dagblad De Pers, pagina 7  

Witte skipistes
Het was eigenlijk een doodnormale vraag die al een tijdje in mijn hoofd zat. En toen ik hem aan de chef van de binnenlandredactie van Dagblad De Pers stelde, reageerde hij met een 'ja maar dat ligt natuurlijk heel erg voor de hand'. 'Dat klopt, maar lees jij daar wel eens iets over dan?' vroeg ik hem. Nou nee dus. Om een lang verhaal kort te maken: De Pers plaatste mijn verhaal over de kleine aantallen kleurlingen op de Europese skipistes. Ze deed dat midden in het wintersportseizoen en op de voorpagina en het bericht 'haalde' de krantenrubriek van Radio 1, leverde een interview op met Edwin Evers op 538 en verscheen op andere plekken (waar ik overigens minder blij mee was). Lees en verwonder jezelf, Dagblad De Pers, dinsdag 26 februari, pagina 1 en 6.

Joran
Er plat voor, half tien 'sharp', telefoon van de haak (alhoewel, wie belt er nu?) en een zak Grillo's van Smith's in de aanslag. Wie staat er vanavond op nummer 1, Boer zoekt vrouw of Peter R. (zoals sommige media 's lands bekendste misdaadverslaggever plegen te noemen)? Een half uur en twee reclameblokken verder ben ik een beetje misselijk. Niet van de chips waarschijnlijk, in zo'n zakje zit slechts 150 gram. Ik ben vertwijfeld. Heeft Joran van der Sloot gedaan wat hij zegt? Het heeft er alle schijn van... Gevoelens van compassie en woede dringen om voorrang. Ik heb medelijden met hem: aangeschoten wild, door hem zelf in scene gezet. Of deze jongen is een medogenloze psychopaat óf hij verdient het om tegen zichzelf in bescherming genomen te worden. Wie gaat het (hem) zeggen? 

Kijkcijferkanon
'Waarom werkt Peter R. de Vries niet meer bij de politie?' vroeg mijn zoon me. Het is de ochtend na de bekendmaking dat de bekende Nederlandse crimewatcher in een tv programma bij SBS 6 gaat onthullen wie verantwoordelijk is voor de verdwijning van Natalee Holloway. Ik heb een poging gedaan mijn kind uit te leggen hoe dat tegenwoordig werkt met kijkcijferkanonnen, reclameblokken etcetera. Zoonlief knikte dapper. Waarschijnlijk was een kortere verklaring beter te begrijpen geweest: 'Als Peter R. de Vries bij de politie was gebleven had hij vandaag gestaakt en was hij een van de velen geweest die aan het knokken is voor een paar tientjes extra per maand. Nu wordt hij overspoeld met aandacht, helemaal voor hem alleen. Tot in Amerika willen media zijn programma kopen. Peter loopt compleet binnen, lieverd. Eigenlijk is hij de slimste politieman van heel Nederland. Ex-politieman." 

Grove schending van mensenrechten, óók in Europa!
15 januari: een aantal bekende Nederlanders windt zich enorm op over de deelname van Nederlandse sporters aan de Olympische Spelen in China. Zij vinden eigenlijk dat Nederland de Spelen zou moeten boycotten, met het oog op de mensenrechtensituatie daar. Maar moet je een boycot van de Spelen inzetten als wapen tegen kwalijke praktijken in een land? Daarvoor waren deze BN'ers nooit prominent in het nieuws waar het de mensenrechten in China betrof, terwijl het in China op onderdelen al heel lang niet pluis is.

In de achtertuin (lees: Europa) van deze BN'ers zijn nog voldoende misstanden weg te werken waar het gaat om mensenrechten. Dat werd maar weer eens pijnlijk duidelijk in de documentaire 'Bulgaria's abandoned children', op 14 januari uitgezonden door onze zuiderburen van de VRT.  
'Bulgaria's abandoned children' is een onthutsende documentaire van de Engelse journaliste Kate Blewett over een opvanghuis voor verstoten kinderen in het Bulgaarse dorpje Mogilino. De instelling is de belangrijkste werkgever in het dorp, maar de 75 kinderen worden er grotendeels aan hun lot overgelaten. Slechts enkelen kunnen praten, niet zozeer omdat ze er niet de capaciteiten voor hebben, maar omdat niemand het hen ooit heeft geleerd. De 18-jarige, licht autistische Didi kan wel praten en heeft ook heel wat te vertellen, maar niemand luistert naar hem.
Milan is een zachtaardige reus die allerlei klusje opknapt en op de andere kinderen past. Die andere kinderen hebben allerlei handicaps: velen van hen zijn blind of doof, kunnen hun bed niet uit en kwijnen langzaam weg. Het apathische personeel kijkt nauwelijks naar hen om. Bij gebrek aan aandacht en therapeutische stimuli zitten ze hele dagen lang heen en weer te wiegen op hun stoel.  Deze aangrijpende documentaire van BBC 4 geeft een weinig fraai beeld van één van die instellingen. Na de uitzending van de documentaire in Groot-Brittannië werden de directrice van het opvangtehuis en haar assistent door de Bulgaarse overheid geschorst. Een groep vrijwilligers onder leiding van regisseur Kate Blewett probeert het lot van de kinderen te verbeteren en wil hen laten overbrengen naar een andere en betere instelling.

Bulgarije werd een paar jaar geleden zonder al te veel problemen toegelaten tot de Europese Unie. Toch zijn er in Bulgarije meer mentaal en fysiek gehandicapte kinderen in instellingen dan waar ook in Europa en worden er veel kinderen door hun ouders in de steek gelaten.  Zij leven onder erbarmelijke omstandigheden. Als zij moeten wachten op het moment dat de Olympische Spelen in Europa worden georganiseerd en er op dat moment mensen voor hen in actie komen, is het voor velen van hen te laat. 
Wordt het niet hoog tijd dat wij ons eigen 'huishouden' op orde brengen, in plaats van de aandacht alleen te richten op die van de buren? HELP DE KINDEREN IN BULGARIJE! 


2007
Nieuwe sokkentrend
Hij studeerde af op het geven van handen. Is nummer 31 van de Quote 500. Draagt op maat gesneden pakken met een moderne smalle pijp. Dirk Scheringa, eigenaar van de DSB Bank, van voetbalclub AZ en van een eigen museum weet zonder twijfel dat witte sokken (of sokken met een stréép) taboe zijn voor elke zichzelf respecterende man. Maar geitenwollen sokken onder een krijtstreep? Nog nooit ergens gelezen of gehoord dat dat niet kan, moet Scheringa hebben gedacht toen hij zich kleedde voor een fotosessie van het Volkskrant Magazine. 
Bij deze voorspel ik voor de eerste keer in mijn leven een nieuwe trend.    

Hou me vast en laat me gaan
In de Mulberry Bush School in Engeland komen kinderen terecht die niet meer te handhaven zijn in het gezin en op school. Meestal door traumatische gebeurtenissen. Op Mulberry krijgen de kinderen intensieve aandacht: er zijn twee volwassenen op elke leerling. De kinderen worden nooit gestraft. Met eindeloos geduld blijven de volwassen de dialoog met de leerlingen zoeken, zelfs al worden ze geslagen, bespuwd en getrapt. In uiterste gevallen worden de kinderen in een soort liefdevolle houtgreep genomen, tot het moment waarop hun houding weer normaal is. De documentaire legt pijnlijk bloot hoezeer kinderen beschadigd kunnen raken door hun ouders maar ook hoe volwassenen hen het vertrouwen in zichzelf weer een beetje kunnen teruggeven. Hoe uitzichtloos ook, met een liefde- en respectvolle benadering is er voor gekwetste kinderen nog veel te winnen.
'Hold me tight, let me go' / Kim Longinotto
IDFA/Amsterdam

OTS: moeder of gezinsvoogd?
De gezinsvoogd van de overleden peuter Savannna is vrijgesproken. De rechtbank in Den Haag achtte de vrouw vrijdag niet schuldig aan het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel door schuld.
Het Openbaar Ministerie (OM) had een voorwaardelijke taakstraf van 150 uur geëist.
Savanna overleed in september 2004 na langdurig verwaarloosd en mishandeld te zijn door haar moeder en stiefvader. Het gezin van de driejarige peuter stond onder toezicht van de staat. De gezinsvoogd had volgens het OM kunnen voorzien dat de geesteszieke moeder weer over de schreef zou gaan.
ANP, 16 november 2007

Maatschappelijk werk
Een veroordeelde kinderverkrachter in Duitsland heeft een taakstraf in een kleuterschool moeten verrichten. Op de school in Melle bij Osnabrück viel de man opnieuw kinderen lastig.
Het openbaar ministerie in Osnabrück bevestigde de fout woensdag. Een woordvoerder sprak over een catastrofe. Tegen de medewerkster van justitie die de man naar de school stuurde, zijn disciplinaire maatregelen getroffen. De maatschappelijk werkster is niet ontslagen, meldden Duitse media.
ANP, 14 november 2007

De rode draad
,,We gaan lekker in het tuinhuis zitten.” Met die uitnodiging begint min of meer het interview met Jeltine Zijlstra. Maar eigenlijk is er niet echt een begin. Net zoals er ook niet echt een einde is. Het gesprek ís er gewoon. Zoals dat er bij Jeltine altijd is en het er altijd zal zijn. ,,Ik hou ervan wanneer er vanuit verwarring nieuwe situaties ontstaan.”
Er ontstaat veel tijdens en in ons gesprek.
Zoveel, dat bij mij af en toe de vraag rijst hoe ik dit verhaal in vredesnaam zal vormgeven als ik achter mijn computer zit. 
Ergens aan het einde van het interview krijg ik van Jeltine een compliment. ,,Wat mooi is aan dit gesprek met jou, is dat jij de rode draad feilloos weet vast te houden. Je brengt het telkens weer op de juiste plek." Plotseling realiseer ik me dat het niet de eerste keer is dat ik dit hoor. Die rode draad, eigenlijk is dat de peiler in al mijn interviews. Weer wat geleerd van mijn werk!   

De begraafplaats verliest...
Voor Dagblad De Pers schreef ik een artikel over de oude Leeuwarder stadsbegraafplaats.
Op 31 oktober kon de gemeente Leeuwarden een miljoen euro winnen in de Bank Giroloterij Restauratie, voor het opknappen van deze begraafakker. Helaas werd Leeuwarden laatste van de vier finalisten. Helaas, want zonder die 1 miljoen euro ziet het er slecht uit voor deze monumentale plek.
Ik heb er recent nog rondgewandeld. De zon scheen die middag en de begraafplaats baadde is goudkleurig najaarslicht. Het was er práchtig. Het ís er prachtig. Het is een plek die het verdient om bewaard te blijven. 

De kunst van het kijken (lees en geniet)
De afgelopen jaren merkte Jan Wolkers in interviews desgevraagd op dat nog maar weinig schrijvers de kunst van het aandachtig kijken verstonden. Nog steeds verschenen er goede boeken, zeker, maar er werd nauwelijks bééldend geschreven. Ik denk dat Wolkers gelijk had.
Niet alleen jonge schrijvers zijn de kunst van het kijken verleerd; iedereen zou zich Wolkers' kritische opmerking moeten aantrekken.
De hoeveelheid commercials van brillenwinkels is enorm. Geen wonder. Veel mensen brengen hun dagen voortdurend achter beeldschermen door. Logisch dat je daar schele hoofdpijn van krijgt, die alleen te verhelpen is met een bril - maar waarnemen in de Wolkeriaanse zin van het woord, leer je niet met varifocale glazen in een trendy montuur.
Als Wolkers het over aandachtig kijken had, doelde hij op het gebruik van alle zintuigen tegelijk. Zelf sloeg hij indrukken niet op in afzonderlijke vakjes in zijn brein, maar alweer: in zijn hele lichaam. Wetenschappelijk gezien is dat niet mogelijk, artistiek gezien wel. Om een ervaring tot jouw persoonlijke ervaring te maken, zul je hem moeten doorleven, met huid en haar. Daar is, behalve verbeeldingskracht, stilte voor nodig. En de durf om geregeld onbereikbaar te zijn, hoe graag je gezelschap ook gastvrij, geestig en gul ontvangt. Waarachtig waarnemen is iets anders dan het continu digitaal uitwisselen van informatieve tekstjes, filmpjes en foto's. Noch in glossy's, noch in sportscholen, noch op pornosites zijn lichamen te vinden. Je ziet eenvormige lege hulzen. En bij debatten; pratende hoofden, geharnaste rompen, onzekere voeten - zintuigen die zijn uitgeschakeld, handen die niet meedansen, felle blikken op bestelling, maar zonder ziel. Vandaar dat er vaak geen enkele continuïteit bestaat tussen dat wat iemand zegt, en dat wat hij voelt en doet. Met name bij opiniemakers en politici zie je dit vaak.
Ervaren mensen nog wel de kloof tussen hun meningen en hun gevoel en gedrag? Kunnen ze nog kijken? Ja, dat wel. En lezen ook. Informatie vergaren, feitjes onthouden, reproduceren en becommentarieren en daarna even sporten om het lichaam strak te houden en te stress te verminderen - dat ook. Maar het dualisme van een scherpe geest in een gezond lichaam maakt geen mensen uit één stuk. Juist niet. Daar is een drie-eenheid voor nodig tussen hoofd, hart en handen. Wolkers leerde hoe je met een stok alle informatieuitwisselaars uit de tempel moest meppen en die tempel was in zijn geval geen godshuis, maar het eigen, immer voelende, immer scheppende, bezielde lijf. Dat lijf mag geen standbeeld zijn, geen starre poses aannemen - het moet zacht zijn en zich kunnen laten raken en omvormen door indrukken van buiten en dromen vanbinnen. Wie dat niet kan is eigenlijk al bij leven dood. Zelfs doder dan Jan Wolkers ooit zal zijn.
(Désanne van Brederode. Buitenhof, 28 oktober)

Vrijdag
Woensdag 12 september. In de Russische regio Oeljanovsk moeten bewoners op last van de gouverneur vandaag thuisblijven van het werk om de liefde te bedrijven. Vrouwen die exact negen maanden later een baby krijgen, komen in aanmerking voor een prijs. Die bestaat uit een huishoudelijk apparaat. Een televisie bijvoorbeeld, of een vriezer. Ongetrouwde stellen die op 12 juni volgend jaar het leven schenken aan een zoon of dochter verdienen ook iets, zij het minder dan gehuwden.
Deze verplichte vrijdag is in het leven geroepen om het inwoneraantal in Rusland een positieve impuls te geven. Rusland kampt met een sterfteoverschot en het Kremlin heeft daar inmiddels beleid voor ontwikkeld. De vrijdag past daar in.
Ik kreeg spontaan visioenen bij dit nieuws. Ik bedoel...je komt de dag na jouw vrijdag op je werk en vraagt je af wie van je collega's de vorige dag heeft benut om.... En..waarschijnlijk kijken ze ook zo naar jou. En het idee alleen al dat je baas... En hoe zit dat eigenlijk met collega's die de vruchtbare leeftijd al lang zijn gepasseerd? Of die er bewust een knoop in hebben laten leggen? Of die wel die vriezer willen, maar dan alleen maar om hun kinderen in op te sluiten? Of.....?
Naar mijn weten kampt heel Europa met vergrijzing (en dus het vooruitzicht van meer sterfte) en ontgroening. Ook Nederland. Tel 1 + 1 op en je weet dat het aantal inwoners van ons land in de komende jaren alleen maar zal dalen. Al die woningen, waar nu met man en macht aan gewerkt wordt, zijn dan weer overbodig. De prijzen van huizen zullen over enkele tientallen jaren dalen, want een overschot. Tenzij Balkenende vanaf nu elk jaar een verplichte vrijdag invoert. Leuk, om alle verjaardagen van je leeftijdsgenoten in hetzelfde weekend te kunnen vieren. Scheelt een hoop gedoe in de rest van het jaar. Ben wel erg benieuwd naar de gevolgen voor de economie, wanneer de arbeidsmarkt wordt overspoeld door allemaal mensen met hetzelfde sterrenbeeld? Met dat in het achterhoofd is er volgens mij maar één oplossing: spreiden die vrijdagen! Maak van elke eerste maandag van de maand een vrijdag. Paas- en Pinkstermaandag kunnen dan vervallen en een van de kerstdagen, koniginnedag en bevrijdingsdag die op maandag valt ook.      

Try before you die
Oké, ieder mens geeft wel eens iets weg. Neem ik aan. Maar dan kom je erachter dat het cadeau ook zeer aantrekkelijk is voor jezelf. Omdat je het waard bent, zeg maar. Hálen dus, die nieuwe douchegels van Therme skincare. De Pure Chocolate Shower is werkelijk niet te versmaden. 't Is dat je het echt niet kunt eten want anders.......

With our compliments
Onlangs werd bekend dat veel Nederlandse bedrijven potentiële klanten behandelen met alle égards. Eenmaal met beide benen binnen de poort wordt menige klant getrakteerd op ellenlange wachttijden bij het callcenter, nukkige medewerkers en hun beloftes die ze nimmer nakomen. Het is de trieste waarheid, die recent ook door een Nederlandse marketinggoeroe is vastgelegd in een boek.

Enkele uren voordat de uitkomst van een onderzoek naar de klantvriendelijkheid van Nederlandse bedrijven te beluisteren was op Radio 1, had ik een wereldervaring met een medewerkster van Nuon. Na tien minuten in de wacht (,,Dit gesprek kost circa 20 eurocent per minuut.” ) kreeg ik een Nuondame aan de lijn. Aan haar toon te horen had ze geen zin om mij uit te leggen welk voordeel wij als gezin zouden hebben als wij ook voor gas overstappen naar Nuon. Kortaf werd al snel zuchten en puffen en toen ik haar ten einde raad vroeg of ik er dan beter aan zou doen om helemaal over te stappen naar een andere energieleverancier antwoordde ze: ,,Als u dat wilt, dan kan ik u niet tegenhouden.” 
Einde oefening.

Ik heb vier lege appelstrooppotjes nodig. Van die rode en groene plastic potjes, die je nadat de inhoud eruit gegeten is, opnieuw kunt gebruiken voor weet-ik-veel. Dochterlief en ik willen ze in de laatste week van dit schooljaar gebruiken voor een verantwoorde traktatie. Daarom eet het hele gezin zich al maandenlang een slag in de rondte aan Rinse Appelstroop. Eind juni leerde een snelle telling dat we de het benodigde aantal potjes niet haalden, tenzij we in de eerste week van juli elk een pot appelstroop nuttigen.
Dat kan anders, concludeerde ik.
Nu zet de producent van de genoemde appelstroop haar consumentennummer heel slim op elk potje en zogezegd toetste ik op 28 juni dat nummer in. Aan de andere kant wachtte een vriendelijke Mila Hoebbe, medewerkster van de CSM consumentenservice. ,,Normaal gesproken sturen wij geen lege potjes naar klanten,” legde ze me geduldig uit. “U moest eens weten hoeveel mensen dat verzoek dagelijks doen.”  Maar, herinnerde Mila zich plotseling, onlangs had CSM een uitzondering gemaakt voor een groep gehandicapte kinderen. Ze wilde wel even in het magazijn kijken of er nog een voorraadje lege potjes was achtergebleven van die zending. Een half uurtje later belde ze me terug. ,,Ik heb nog vier potjes gevonden, die passen precies in één doosje. Ik stuur ze vandaag gelijk naar u toe.”

Nu staan de potjes bij ons thuis op tafel. Dochter blij, want voor alle kinderen in de klas een originele traktatie. Maar het meest blij ben ik. Niet zozeer vanwege die potjes, want die waren er hoe dan ook wel gekomen.
Nee, het is het kaartje dat ook in het doosje zat: ‘In navolging op ons telefoongesprek van 28 juni ontvangt u bijgaand 4 lege appelpotjes. Met vriendelijke groeten/Mit freundlichen Grüβen/Avec nos compliments/With our compliments
Mila Hoebba, Consumentenservice.’


Medische pornografie
“Lieve schat, wat God niet geeft, geeft Hunkemöller.”
Zo’n dertig jaar geleden kon je met een dergelijk advies misschien nog aankomen bij je dochter, tegenwoordig wordt dat lastig. Wat God niet geeft wordt nu namelijk gewoon verholpen door de plastische chirurg en weet daar je vastberaden dochter nog maar eens van af te houden. Waarom een gevulde bh als er chirurgen zijn die bij jonge vrouwen simpel een paar implantaten inbrengen waarna ze rondborstig door het leven kunnen gaan? Als je de berichten in de media moet geloven dan neemt het aantal jonge vrouwen dat meer in de boodschap van plastische chirurgen gelooft dan in die van Hunkemöller hand over hand toe.

Volgens Berend van der Lei, hoogleraar plastische chirurgie en in het bijzonder esthetische chirurgie, verdienen de cijfers hierover een nuance. Hij hield hierover een betoog tijdens een lunchdebat dat op 20 juni in Leeuwarden werd georganiseerd door de Leeuwarder Courant. Berend van de Lei heeft zelf een privé-kliniek en hij komt in het verweer tegen de berichten die de media verspreiden, over de explosieve stijging van het aantal cosmetische operaties bij (jonge) vrouwen. In Nederland laat slechts 1% van de vrouwen onder de 21 jaar zichzelf opereren, zegt hij, en in de meeste gevallen doen deze vrouwen dat uit bittere noodzaak. Borstverkleiningen en –vergrotingen vormen hier de hoofdmoot, dus waar hébben we het over in dit land?

Als het allemaal wel meevalt, zoals Van der Lei vindt, waar winden dan al die vrouwenclubjes en onderhand ook politici zich zo over op? Waarom worden er dan lunch- en andere debatten georganiseerd over dit onderwerp op klaarlichte dag en bij kaarslicht? Dat vroeg ik me wel af, terwijl ik luisterde naar het betoog van deze hoogleraar.
Overigens bestaat er volgens hem in Nederland geen waterdichte registratie van het aantal ‘gevallen’ van esthetische chirurgie. De 1% die hij noemt is bijeen gesprokkeld door zijn beroepsvereniging, die wel eens wilde weten hoe de rood-wit-blauwe vlag er nou bij hangt. De Amerikanen daarentegen, registreren wel. Daar laat jaarlijks 2% van de meisjes jonger dan 18 jaar zich cosmetisch opereren. 3000 van hen krijgen bijvoorbeeld grotere borsten. Dat is nog eens een feit. Is dat veel? Op een bevolking van weet-ik-hoeveel mensen waarschijnlijk niet, maar het zijn toch 3000 zeer jonge vrouwen die hoegenaamd gelukkiger door het leven gaan nadat ze zichzelf hebben laten implanteren met kunstborsten. Op zichzelf al niet een ongevaarlijke missie.

In Nederland worden per jaar naar schatting 25.000 tot 30.000 cosmetische operaties uitgevoerd. Eén procent daarvan bij jonge vrouwen, dat wil zeggen onder de 21. Zij laten zogezegd borstvergrotingen uitvoeren of ze laten de boel verkleinen of reconstrueren zodat beide borsten hetzelfde formaat hebben. Schaamlipcorrecties en liposucties zijn ondervertegenwoordigd en absoluut geen gemeengoed, zoals een recente documentaire van Zembla suggereert. Van de Lei benadrukte dat met klem. Want volgens hem hebben we écht een verkeerd beeld van de situatie.

Toen Van der Lei dit jaar door Zembla werd gevraagd mee te werken aan de genoemde documentaire, wilde hij de berichtgeving over een explosieve toename van cosmetische ingrepen nuanceren. Zembla haakte af. Het moest een spectaculaire uitzending worden en daar paste het relaas van Van der Lei niet in. Van der Lei bekritiseerde vervolgens de houding van Zembla en liet een persbericht uitgaan. Hierin bestempelt Van der Lei de journalistiek die Zembla bedrijft als medische pornografie: tendentieuze journalistiek die alleen de excessen laat zien en daarmee een verkeerd beeld schetst van plastische chirurgie in Nederland.

Maar hoe zit het dan werkelijk? Laten meer en meer jonge vrouwen zich cosmetisch ‘verminken’? En als dat zo is waarom doen ze dat dan? En worden ze er echt gelukkiger van? Het antwoord op deze vragen werd niet gegeven tijdens het debat. Een beetje verward verliet ik na afloop de zaal. Mij rest niets anders dan geduldig af te wachten tot de resultaten van het onderzoek bekend zijn, dat Van der Lei nu in gang zet, naar het geluksgevoel van mensen die geopereerd zijn.
En natuurlijk moet ik een gesprek arrangeren tussen deze hoogleraar en mij.
Maar dat spreekt voor zich.

Media-angst
,,Met Oilily Leeuwarden, goedemiddag."
,,Goedemiddag mevrouw, mag ik u wat vragen stellen over de geurtjes van Oilily, die verkoopt u toch?"
,,Ja natuurlijk. Waar is het voor?"
,,Ik ben bezig met een artikel over kindergeurlijnen. Oilily is daar altijd een voorloper in geweest, vandaar dat ik Oilily graag wil noemen in mijn verhaal."
,,Oh ja, dat is leuk. En ja, wij verkopen veel van dat spul. Wat wilt u mij vragen?"
,,Kunt u mij vertellen sinds wanneer Oilily kinderparfums verkoopt en hoe de geurtjes het doen in een stad als Leeuwarden? Wie koopt het zoal?"
,,Daar vraagt u me wat zeg! Ik zou het niet weten (.......). Weet u, eigenlijk komt dit gesprek me helemaal niet uit. U kunt beter naar het hoofdkantoor bellen, daar weten ze veel meer af van dit soort dingen."
,,Dat vind ik prima maar kunnen ze me daar dan vertellen of het een beetje wil vlotten met de luchtjes in Leeuwarden? Ik zal u niet lang van uw werk houden. Ik vind het gewoon leuker om dat uit uw mond te horen. Tenslotte werkt u in die Oililystore."
 ,,Nou, ik heb hier eigenlijk geen zin meer in en ik weet ook niet of ik dat wel mag vertellen. Belt u maar met het hoofdkantoor, daar weten ze alles. Goedemiddag."
,,......................................''
 
Donorshow
Zelden stroomde mijn bloed zo enthousiast door mijn aderen bij het kijken naar de tv als tijdens de grote donorshow van BNN. Natuurlijk heb ik gekeken: sensationele tv, door velen bij voorbaat verguisd en afgezeken. Vooral de politiek ging over de rooie. Geheel misplaats, want zijn het niet juist Nederlandse politici die maar geen standpunt durven/willen innemen over de kwestie van orgaandonatie? Kun je het als politiek een ander kwalijk nemen wanneer die dat wel doet? Dat BNN met het gewraakte programma een opmerkelijk resultaat behaalde is drie dagen later goed duidelijk: 50.000 potentiële nieuwe donoren erbij. Benieuwd of Ronald Plasterk nu eindelijk een codicilletje heeft ingeleverd.. Na het optreden op tv vorige week kan hij er eigenlijk niet meer onderuit en bovendien begint de leeftijd aardig te vorderen en daarmee de kans dat hij zelf... Welke politici zouden er trouwens nog meer bij die 50.000 zitten?

De wereld op zijn kop
VATICAANSTAD, 29 mei - Paus Benedictus XVI spreekt woensdag na afloop van zijn algemene audiëntie met de ouders van Maddie McCann, het vierjarige Britse meisje dat sinds 3 mei is vermist. Dat heeft de woordvoerder van het Vaticaan dinsdag laten weten.
Maddie McCann verdween uit een appartement in een vakantiecomplex in Portugal, terwijl de ouders vlakbij zaten te eten. Gerry en Kate McCann zullen de paus foto's van hun dochter overhandigen. Zij zien het gesprek als grote geestelijke ondersteuning en ook als een kans om de aandacht van de internationale gemeenschap nog eens op de verdwijning van Maddie te vestigen (bron: de Volkskrant).

Paus Benedictus XVI wordt de Jomanda Jongbloed van Italië. Binnenkort begint hij in het Vaticaan een speciaal spreekuur voor álle vermiste kinderen op aarde, ook de arme.

Beste mijnheer Plasterk,
Niet geheel tot mijn verrassing las ik op 15 mei in de krant dat het onderwijs in Nederland kampt met hardnekkige en ernstige problemen. Veel scholieren leren onvoldoende rekenen, lezen en schrijven; meer dan de helft van de scholen voor speciaal onderwijs is onder verscherpt toezicht geplaatst en nog steeds stromen te veel jongeren uit zonder een diploma dat hen kans geeft op de arbeidsmarkt.
Dit staat in het Onderwijsverslag, het jaarverslag van de Inspectie van het Onderwijs, dat vandaag in Den Haag is gepresenteerd in aanwezigheid van u, uw collega mevrouw Verburg van Landbouw, en de staatssecretarissen Van Bijsterveldt en Dijksma van Onderwijs.

Hoewel ik het bericht dat het met de kwaliteit van ons onderwijs zo slecht gesteld is, triest vind, juich ik ook een beetje. Immers, een crisis is een kans en misschien gaan we er nu eindelijk iets aan doen in dit land.
Om u niet verder te pijnigen juich ik in stilte. Maar eigenlijk vind ik dit bericht natuurlijk om te huilen. Zoals het ook om te huilen is, dat mijn kinderen deze week alweer twee dagen vrij zijn. Hemelvaartsdag kondigt zich aan en waarom zou je dan de dag erna de schooldeuren weer open gooien? Het excuus van kachels die dan weer aan moeten gaat met de opwarming van de aarde niet meer op. En mochten we onverhoopt toch een koude lente te pakken hebben, dan kan een beetje creatieve school dit altijd nog oplossen met een Al Gore moment, en laat het elk kind een lekkere trui of fijn vest aantrekken op zo’n gezellige 'tussendoordag'.

Helaas, de scholen van onze kinderen kwamen niet op dat idee. Zij gaan stug door met het vrije dagen circus. Alleen al tot de zomervakantie tel ik 23 vrije dagen. Doe daar de zomervakantie, de herfstvakantie en de kerstvakantie bij en ik kom dit jaar op totaal 61 vrije dagen voor ons basisschoolkind en op 74 voor ons kind dat naar het voortgezet onderwijs gaat. Een gemiddeld kind (hiermee bedoel ik een kind wat pak 'em beet elk jaar een stuk of twee, drie ziektedagen heeft) kan in z'n hele schoolloopbaan, laten we zeggen van z'n vierde tot z'n achttiende, rekenen op 1125 vakantiedagen. Van de vijftien jaar dat het naar school gaat, heeft het er dus een dikke drie jaar vrij. Ik vrees dat mijn snelle rekensommetje klopt.

Ik weet niet hoeveel verlofdagen er dit jaar op de kaart staan die meneer Balkenende voor u afstreept? Een vergelijking met die van mij gaat mank: ik ben een startende ondernemer en reken niet in vrije dagen, maar ben druk doende de grens van de door de belasting verplichte 1225 uren te overschrijden.

Meneer Plasterk, als brave burgers geven mijn man en ik gehoor aan het verzoek van de regering en om meer deel te nemen aan het arbeidsproces. Werken is voor ons óók leuk en het geeft ons energie. Zoveel, dat wij de diesel graag een beetje laten doordraaien. En daar wringt het nogal: nét als ons schip lekker op stoom is, moet het anker weer uit en vermindert de boot noodgedwongen vaart omdat het kroost gezellig thuis en niet in de schoolbank zit. En omdat we dat eerste als ouders niet wenselijk vinden, hebben we zo langzamerhand een evenementenbureau nodig om de kids een beetje bezig te houden gedurende de vrije dagen.

Misschien was uw recente voorstel, namelijk om de schooldeuren voor onderwijzers én kinderen wat vaker cq langer open te houden, zo gek nog niet. Immers, het onderwijspersoneel heeft dan meer tijd om het naar eigen zeggen vele werk te doen, kinderen hebben meer tijd om de (zoals nu écht blijkt) broodnodige hoeveelheid leerstof door te akkeren en hun werkende ouders kunnen hun uren besteden aan het beter laten draaien van de economie. Het aantal gewerkte uren per hoofd van de bevolking zal hierdoor stijgen, wat onze positie op de economische wereldranglijst zal verbeteren. Een ultieme win-win situatie, lijkt me.

Oké, het onderwijs personeel steigerde laatst een beetje toen u uw voorstel deed. Die reactie deed me overigens denken aan die van een paard, dat de teugels strakker aangetrokken krijgt. Wat op zo'n moment helpt is een vaardige ruiter, die de druk op het bit vermindert door de teugels iets te laten vieren en het dier vanuit de achterhand zacht doch consequent aandrijft. Geheid dat het paard het hoofd dan alsnog vrijwillig buigt.

(ps. voor meer dresseeradviezen kunt u mailen naar info@anky.nl)


Brief aan een J/M pubers-moeder
Beste Rosalie,
Het verbaast mij nogal dat u de adviezen van The American Psychological Association vergelijkt met spruitjeslucht en preutsheid. Het genootschap adviseert ouders te protesteren tegen het feit dat hun dochters worden belaagd met de boodschap dat het belangrijk is om er ‘lekker’ uit te zien. Het genootschap geeft zelfs een aantal waardevolle tips: 'Geef meisjes een gevoel van eigenwaarde. Leer je zoons dat ze ook met meisjes kunnen omgaan als maatje, zuster of vriendin. Kijk mee naar films met je kinderen, lees hun blaadjes en surf op hun websites. En stel vervolgens vragen. Wat vinden ze er leuk aan, en wat minder? Waarom is er zo veel druk op meisjes om er leuk uit te zien? Laat ook merken wat je zelf ergens van vindt. Spreek je uit, en leg uit waarom een bepaalde CD, een video of een bepaald kledingstuk je niet bevalt. Stuur protestbrieven naar adverteerders of producenten die vrouwonvriendelijk zijn.'

U vindt dat een blad als J/M Pubers niet moet wegzakken in een jaren '50-sfeer van preutsheid en spruitjeslucht. Dat het blad moet oppassen met het publiceren van bovengenoemde berichten. ,,De meiden van tegenwoordig zien er nu eenmaal graag modebewust uit," zegt u. ,,Een tikje uitdagend moet kunnen, zeker in een tijd waarin zelfs de Huisdhoudbeurs in het teken staat van Stout!"
Tja, als zelfs de Huishoudbeurs al predikt dat vrouwen stout moeten zijn, dan zal het toch wel kloppen... 

Uit uw woorden maak ik op dat u het zelf eigenlijk wel oké vindt dat vrouwen en meisjes anno 2007 meer dan ooit worden geëtaleerd als lustobject. Naar ik mag aannemen bent u een vrouw. Doet het u niets dat u door de commercie gereduceerd bent tot een wezen dat blijkbaar haar uiterlijk en dus haar seksualiteit als ultieme middel moet inzetten om verder te komen in dit leven? En als u een of meer dochters heeft, wat betekent dat gegeven dan voor haar/hen?

Dat meisjes er tegenwoordig 'nu eenmaal' graag modebewust uitzien, is geen toevalligheid maar wordt hen ingegeven door de commercie. Ik heb een advies voor u: onderzoekt u eens de werking van marketing. Misschien komt u er dan achter wat de invloed is van reclame op ons menselijk brein. Misschien ontdekt u dan dat marketingacties cq commerciële spots een grote rol spelen in de reductie van meisjes/vrouwen tot lustobject. Dat er miljoenen omgaan in deze business doet bij u toch wel een belletje rinkelen? Ooit nagedacht over het feit waarom juist jonge meiden en vrouwen in bikini's en lingerie op billboards staan?
Laat ik u helpen: vrouwenvlees verkoopt beter dan mannenvlees.

The American Psychological Association signaleert een zorgwekkende maatschappelijke ontwikkeling en geeft een handreiking. Ik juich het hartstochtelijk toe dat er tips worden gegeven aan ouders hoe om te gaan met alle seksueel getinte boodschappen, waar onze dochters én zonen mee geconfronteerd worden in het dagelijkse leven (en waarvan ze zelf de impact niet kunnen inschatten). Voor de gelijkwaardigheid van meiden en jongens in onze samenleving, is het nodig dat wij hen wijzen op de gevolgen/gevaren van deze ontwikkeling en dat we deze niet bagatelliseren (en bijvoorbeeld het verschijnen van een boek als ‘Stout’ aangrijpen en daarmee 'een tikje uitdagend moet kunnen' legitimeren. Is Stout plotseling de Nederlandse norm?).

Opkomen voor (de seksualiteit van) onze dochters (en zonen) is geen teruggang naar de jaren vijftig, maar een broodnodige volgende stap in de emancipatie. Waar The American Psychological Association rekening mee houdt is het feit dat er bij (sommige) ouders een bewustwordingsproces op gang gebracht moet worden ten aanzien van dit fenomeen. Immers, wanneer ouders inzien dat meisjes en vrouwen vanwege hun sekse worden gebruikt, kunnen zij dit doorgeven aan hun kinderen.

Voor u heb ik nog een tweetal tips:
1. Gooi 'Stout' op de brandstapel
2. Koop en lees in elk geval de volgende twee boeken:
> Weg met het deeltijdfeminisme / Heleen Mees
> Female Chauvinist Pigs de opkomst van de bimbocultuur / Ariel Levy
In het belang van uw kind(eren) maar bovenal uw dochter(s) wens ik u een overdosis wijsheid!

Porno
,,Getver…” zei mijn lunchvriendin, toen we na een smakelijke maaltijd op een terras terug wandelden en plotseling oog in oog stonden met een reclameposter van het formaat groot raam. Even waanden wij ons op de Amsterdamse Wallen, om ons vervolgens te realiseren dat we een frontale botsing hadden met het promotiemateriaal van een nieuw lingeriemerk, midden in onze bloedeigen provinciehoofdstad. Dit grensde aan porno, getuige de opgepompte (gepimpte!) borsten van het zichzelf bijkans om de mond likkende model, dat met haar billen naar achteren gestoken en net iets té wijdbeens de wereld in loenste. Zwarte lingerie, kersenrode hoogglanzende lippen, vragende ogen. Ik had wel eens een soortgelijke dame zien staan achter een raam op de Oudezijds Voorburgwal.
Ik ben niet echt preuts aangelegd, zo ook niet mijn vriendin.
,,Dit is toch niet meer normaal,” riep zij luidkeels. ,,Dat ziet mijn zoon dus ook als hij op straat loopt!”
En mijn dochter, dacht ik er achteraan.
Ik heb de raamgrote poster inmiddels op vele andere plekken gesignaleerd. Heb de website ook bekeken (nee, de url zet ik hier niet bij, want gratis reclame voor dit ranzige en vrouwonvriendelijke merk). 
Vroeger kon je er nog voor kiezen de Playboy of een ander blad van dat kaliber aan te schaffen en in alle rust en privacy de plaatjes te bekijken van half of geheel ontblote dames. Tegenwoordig worden borsten en billen je overal en altijd door de strot geduwd. Of je het nu wilt of niet, of je als vrouw op zo'n manier als rolmodel neergezet wilt worden of niet. Of je daar als vrouw mee geassocieerd wilt worden of niet.
Wild zullen wij vrouwen worden, want dat willen zij.
Maar wie zijn zij eigenlijk?
De reclamewereld, daar werken toch heel veel mannen?

Máxima
Deze week beviel de vrouw van onze kroonprins van haar derde kind (prinses Ariane), in amper drie jaar tijd. Dat kan verkeren, meende de gast in de NOS studio, die het moment waarop WA zijn derde dochter aan het publiek toonde van commentaar voorzag. ,,Máxima is een sterke vrouw en Alexander en zij houden beide van een groot gezin. Ik vermoed dat dit meisje niet de hekkensluiterzal zijn." 
"Bovendien," voegde ze er aan toe, "hoeft het paar ook niet dag en nacht voor de kinderen te zorgen. Ze hebben natuurlijk veel hulp bij de verzorging van de kinderen."
Ik zag het direct helder voor me: Máxima heeft geen manden vol was te verstouwen, geen bedjes te verschonen, geen afstof- en stofzuigsessies, geen strijkwerk, geen afwas, geen wat-zullen-we-vandaag-weer-eens-eten stress, geen boodschappen, geen broodbakjes, drinkbekers, luiertassen en God weet welke jonge-vrouw-met-gezin activiteiten nog meer.... Máxima draagt, baart en zoogt haar kinderen en geeft de rest uit handen, zodat ze zich volop in haar werk kan storten. Het is de droom van veel van mijn vriendinnen en mij: kindermeisjes of (liever nog) onze mannen die het kroost grootbrengen, terwijl de hort op zijn om onze kwaliteiten en passies in de wereld te zetten.
Hoe zou het zijn om eens een maandje ruilen met Máxima?
Ik lever er mijn vrijheid graag eventjes voor in (en dat is niet alleen uit nieuwsgierigheid.....)!

Marlies
Ze zat heel parmantig achter een van de vele formica tafeltjes op de Schier, in de namiddag van 2e paasdag. De boot was koud vertrokken of er werden rugtassen open geritst. Zakken met belegde broodjes, een pak Dubbelfris, een fles rode JP Chenet en een fles beerenburg kwamen op tafel. “Wil jij nog een broodje?” vroeg ze aan een man, háár man waarschijnlijk. Hij knikte. Paars hoofd, de eilandlucht had hem gekleurd zo te zien. Ze waren met z’n achten. Drie vrouwen, drie mannen en twee kinderen. Enorm gevulde vrouwen, afgepeigerde mannen, landerige kinderen. Zeelucht dóet iets met mensen. Net als eten. Want zo’n dagje uit gaat steevast gepaard met de (on)nodige extra’s. Koffie met slagroom, eilander appelgebak met slagroom, wijntje bij de bitterballen, nog maar eens koffie met iets erbij en dan op de terugweg op de boot toch nog maar gauw de broodjes en het drinken verorberen wat was meegezeuld in de rugzak, anders moet dat bij thuiskomst de prullenbak in en dat is ook wel wat zonde.

Toen ze voorover boog om de fles beerenburg terug te stoppen in haar rugzak, zag ik het: van onder haar t-shirt met opdruk piepte een stukje van haar Marlies Dekkers’, gezien de omvang van haar boezem minstens cup G. Marlies Dekkers, symbool voor wild, woest en niet-alledaags, onder een bruin XXL t-shirt met beige krullende letters, achter een formica tafeltje op een passagiersboot. Ze werd nog maar eens goed bijgevuld. Marlies kan wat hebben, zeg maar, doch dit overtrof mijn stoutste verwachtingen. Mijn fantasie ging met me aan de haal. Ik staarde ongegeneerd en kreeg visioenen van de manier waarop Marlies tot haar gekomen was en in het bijzijn van wie. En zou haar paarse man, die al kauwend tegenover haar zat, Marlies al eens goed hebben geprobeerd? Zou haar vriendin (of zus of schoonzus of achternicht) naast haar, het bovenwerk rood en overduidelijk huisgekleurd, Marlies daarna ook hebben ontdekt? Ik zag de vrouwen in pashokjes, zwetend en met rode hoofden, giechelend over de spannende aankoop die aanstaande was... Misschien waren zij wel de eerste vrouwen in het dorp die.....?
Met een schok eindigde mijn overpeinzing. De boot had de wal bereikt. Marlies werd in een stoer mannenjack gehesen, met de letters DOWNIMPACT ter hoogte van het achterwerk. Even nog, toen verloor ik haar uit het oog en ging ze op in de menigte van dagjesmensen, haar paarse man achterna.  

Het nieuwe leren
Onze oudste heeft een wekker. Het is zijn mobiel, waar om 07.00 uur heupwiegende klanken uitkomen die aangeven dat het tijd is om op te staan. Swingend het bed uit dus, zeker wanneer de zon omhoog klimt aan een strakblauwe hemel geen probleem!
Maar onze oudste denkt daar anders over. Hij heeft er niet zoveel zin in de laatste tijd. En dat is raar wanneer je bedenkt dat hij het afscheid van de basisschool bestempelde als een zegen en de gang naar het voortgezet onderwijs ook. 

De overgang naar zijn nieuwe leven was voor hem, net als voor de meeste van zijn leeftijdsgenoten,  een grote. Hij koos voor een school waar het nieuwe leren wordt onderwezen. Kinderen van twaalf bepalen daar zelf wat hun leervraag is. Richten hun eigen rooster in en leren plannen en organiseren. Hun creativiteit wordt ten volle benut. Ze hebben in principe geen huiswerk, wat voor ons kind een voordeel is, omdat hij drie keer per week uit school naar de voetbalclub gaat waar hij traint en speelt, sinds hij twee jaar geleden werd gekozen voor de jeugdselectie.

In mijn jeugdjaren zat ik op de mavo en later de havo. Zelf werd ik met een vorm van het nieuwe leren geconfronteerd op de Hogeschool voor Journalistiek, waar een groot beroep werd gedaan op mijn zelfstandigheid als student. Ik was 36, had meer dan 17 jaar werkervaring en runde daarnaast een gezin. Toch vond ik mijn studie heftig, niet in de laatste plaats omdat ik veel zelf moest bedenken.
Dat ik al jaren uit de schoolbanken was, heeft me nooit gehinderd. De nieuwe zelfstandigheid daarentegen wel. 

Mijn man heeft vertrouwen in het nieuwe leren.
Ik wil heel graag vertrouwen, maar de scepsis overheerst. Zien is geloven, maar ik geloof mijn ogen soms niet! Ik doe mijn best te begrijpen hoe het nieuwe leren in elkaar steekt. Ik lees erover, luister en kijk toe. Ik zie in de krant dat studenten actie ondernemen tegen het gebrek aan aandacht in het onderwijs, tegen het grote aantal in hun ogen 'lege' uren, tegen het feit dat ze niet genoeg informatie krijgen aangereikt. Ik ontwaar websites waar studenten hun beklag doen over het hedendaagse onderwijs (noodklok.nl). Ik proef onbehagen. Bij ouders, bij onderwijzers, bij politici. En ik zie jonge kinderen, die ook maar gewoon doen wat volwassenen hen voorschotelen... 

Onze oudste krijgt zo nu en dan een toets. Zijn scores zijn zelden hoog en dat breekt zijn zelfvertrouwen. Ook al zijn er daarnaast dingen die wél goed gaan en leert hij dat hij zelfstandig dingen moet oppakken, hij moet het nieuwe leren léren en loopt aan tegen de kinderziektes van een systeem dat zichzelf nog moet bewijzen. Hij wordt geconfronteerd met een leerkrachten die niet de begeleiding geven die hij nodig heeft. Hij heeft een tutor die afspraken afzegt en het hem zelf laat uitzoeken. Dat is best veel gevraagd aan een 12-jarige.

En nu zwemt hij in het diepe. Zijn kin steekt nog nét boven het water uit en ik weet niet wat ik moet doen om te voorkomen dat hij verzuipt. Uit zijn mobiel klinkt 's ochtends steevast tropische muziek. Wat wil hem graag weer eens zien swingen bij het opstaan....    

Stage
Met een dia en een idee toog ik naar een fotozaak waar ik wel eens vaker kom. Mijn zusje zou veertig worden en ik wilde het cadeau wat mijn zus en ik voor haar in petto hadden, letterlijk omlijsten. Achter de toonbank stond Ricardo mij te woord, naar een voorzichtige schatting begin twintig. Nu is Ricardo niet het type verkoper dat klanten spontaan en open te woord staat. Geeft niet. Immers, niet iedereen beschikt van nature over een in het leven vaak goed van pas komende portie enthousiasme. Omdat ik op latere leeftijd heb geleerd mij ook eens te verwonderen over een dergelijke geslotenheid, ging ik het gesprek met Ricardo aan op de manier die bij mij past. Ik deed mijn idee uit de doeken, liet weten wat ik niet wilde en maakte ruimte voor de mogelijkheden waarvan ik op het moment dat ik de winkel binnenstapte nog niet wist dat ze bestonden. Ricardo wist wel van die mogelijkheden. Met een kleur op de wangen legde hij me uit wat ik beter niet kon of juist wel moest doen. Hij bepaalde het formaat van de foto, vertelde waarom een bepaalde hoeveelheid ruimte voor tekst mooier zou zijn, koos een passende lijst en attendeerde mij erop dat een zwarte passe partout ook heel mooi zou staan. Ik gaf me volledig over aan zijn expertise.
Nog geen drie dagen later had mijn idee een vaste vorm. Het resultaat van Ricardo's werk was ontroerend: zus en ik, als kleuter en peuter naast elkaar met daaronder de woorden die ons zusje een paar dagen later tot tranen zou roeren.
,,Dit was voor mij heel spannend,” bekende Ricardo. ,,Ik doe de opleiding Fotografie en Journalistiek en loop hier stage. Zo’n opdracht heb ik nog nooit eerder in mijn eentje gedaan.” Hij lachte van oor tot oor. Minuten later, terwijl ik over de markt terugslenterde, het zonnetje boven mijn hoofd, glimlachte ik nog. In écht contact gaan mensen open. Die wetenschap maakt me rijk. 

Vijf centimeter
Weeralarm. Heel Nederland lekker vroeg naar huis. De meningen zijn er over verdeeld of het nou nodig was, al die ophef over vijf centimeter sneeuw. Hier in het hoge Noorden keken wij met blijde spanning uit naar weelderige vlokken die langs de ramen zouden jagen met enorme bulten sneeuw tot gevolg. Groot was dan ook de teleurstelling toen er om half vier 's middags nog geen streepje wit op de straten lag.
Zoonlief kreeg een uur daarvoor sneeuwvrij. Een tutor van zijn school vertrok reeds om half één naar zijn woonplaats, omdat hij naar het scheen op een later tijdstip de beloofde barre tocht van zo'n kilometer of zestig niet zou overleven.
Rond het tijdstip waarop Nederland normaal gesproken in de file staat, krinkelde op 8 februari in menige huiskamer damp boven bekers hete chocolademelk. Met z'n allen voor de tv om ingezonden amateurfoto's te bekijken (hoe schrijf je NOS in de sneeuw?), skisokken aan de voeten en een flanellen dekentje over de schouders. Buiten plus vier graden Celcius. Binnen min tien.
Neerlands gedroomde winter.  

Vrijbuiter
Philip, een robuuste medewerker van de skistore in Königsleiten, schoot te hulp toen ik na een ellendige eerste dag op mijn nieuwe Salomons zijn werkterrein betrad. Kostbare aankoop, pijnlijke en dove voeten. 
Achteraf toch blij met die knellende ellende! Een jaar eerder namelijk ontdekte ik dat velen die werkzaam zijn in wintersportgebieden, er ’s zomers compleet andere activiteiten op na houden om te kunnen leven. Zo ook ‘onze’ skimatariaal-specialist, bleek even later. Terwijl Philip mijn schoenen onder handen nam, nam ik hem onder handen, zij het in gebrekkig Duits. Gelukkig heeft oprechte interesse een universele taal... 

Staart in zijn nek en gespierde armen vol tatoeages. Het nu boven alles. Philip is een vrijbuiter. Voor hem geen vrouw, vriendin of kinderen (al gaf hij toe dat het er ooit wel eens van moet komen) maar gewoon werken als hij geld nodig heeft. En op je 27e kan dat overal. Ooit leerde hij professioneel koken en besloot hij zijn beste vriend ’s winters te helpen in diens skiverhuurwinkel. Deze werkzaamheden wisselt Philip nu af: vijf maanden per jaar werkt hij in de Oostenrijkse sneeuw, de overige maanden trekt hij met zijn motor over de wereld, vissend, kokend en levend van de lucht en de ruimte om hem heen. Azië, Amerika, Australië, Nieuw-Zeeland, hij is overal en nergens geweest en dat leven heeft zijn blikveld altijd verruimd. Hij lééft van die ervaringen.
“Wolst du auch schnaps?”
"Aber natürlich!"
Daar stonden we dan, de fles op de balie, de glaasjes tot aan de rand gevuld. Het zelf gebrouwen goedje brandde in mijn keel, terwijl de vragen brandden op mijn lippen. Dat laatste nog wel het meest want ik ben mateloos nieuwsgierig naar de drijfveren van mensen die materialisme opgeven om de dingen te (kunnen) doen die ze willen doen. Daar staat zonder twijfel een diepe verbintenis met zichzelf tegenover.
Vrijbuiter, ben je dat of kun je dat worden?

"De wereld moet maar aan mij wennen. Ik ben er."
Peter Blok, 2007

Doodstraf
Mensen die de samenleving meer kwaad dan goed doen, moeten zwaar gestraft worden. Toch heb ik met afschuw gekeken naar de beelden van de ophanging van Saddam Hussein. Ontluisterend is het enige woord dat bij me opkwam (en nog steeds komt, gezien de filmfragmentjes die via diverse nieuwssites mijn ooghoeken binnen dringen). 
Wat gaat er door iemand heen die de dood recht in de ogen kijkt? Ervaart hij zijn laatste minuten als uren of prevaleert het ongeloof over het naderende einde en daarmee de waanzin van het moment? 
Ik kon het slechts raden, de blik in Hussein's ogen waarnemend.
Kun je een mens straffen voor moord door hem te doden?
  
2006
Heerlijk
Gespot in Amsterdam, waar ik deze week was met weet-ik-hoeveel andere mensen: SABON.
Handgemaakte stukken zeep, body gels, body creams en body scrubs. In de scrubs zijn oliën verwerkt waardoor je na een scrubbeurt een zijdezachte huid hebt. De geuren van alle producten zijn heel subtiel: je ruikt ze niet maar ook weer wel. De namen van de geuren zijn lieflijk: lavender-apple, ginger orange etc.
Zalig, in één woord!
De producten van SABON zijn te koop via het web, op sabon.nu.

Eetleed
De zaterdagochtend voor kerst, AH XL. Een dag eerder vertelde een medewerker van deze winkel me dat de grootste drukte door 's lands grootste kruidenier op dat moment werd verwacht. Niets bleek minder waar. In de rij voor een parkeerplaats, in de rij voor een winkelwagentje, in de rij voor etenswaren en in de rij voor de kassa. Zuchtende mensen, lege schappen, graaiende handen naar medewerkers die nieuwe voorraad brachten.
Gênant?
Jazeker!
Even daarvoor bereikte in mijn auto het alom bekende 'Do they know it's Christmas?' van Band Aid mijn oren. Do they know? Nou, ik denk het niet en eerlijk gezegd hoop ik ook van niet. De meeste winkelkarren die vergezeld van hun tijdelijke eigenaren de schuifdeur door kwamen puilden uit. Vele zakken chips en voorverpakte varkenshazen bereikten auto's niet, omdat ze onderweg er naar toe simpel van de boodschappenbult afgleden. Ik vroeg me stilletjes af waar Nederland al dat eten en drinken moest laten in drie dagen tijd. Het antwoord ligt waarschijnlijk ergens besloten tussen AH XL , andere grootgrutters en de 'over'consument, die ongetwijfeld een traantje van ontroering heeft weggepikt bij het aanhoren van Band Aid. 
Feed the world.
Naar ik vrees wanneer wij verzadigd zijn. 

Passie
Buiten is het vies en nat. Ik denk plotseling met weemoed terug aan de warme zomermaanden van dit jaar. Op een warme dag bezocht ik De Kempenaer en had ik een gesprek met haar bevlogen eigenaar Jaap Frerichs. ,,Laten we nu eerst maar eens de beesten bekijken," stelde hij me voor, toen we samen al de nodige zijpaden in het gesprek waren ingeslagen. Zo gezegd, zo gedaan en binnen enkele minuten stonden we in de modder bij de kippen, die gezellig met z'n allen rondscharrelden in de buitenlucht. Jaap vertelde mij alles over zijn beesten en hield tussen de regels door een gesprek met zijn (naamloze) gans. Varkens, koeien, alles kwam aan bod. Zo'n lieflijk opgefokte kip leek me trouwens wel wat. Ik heb me haastig op de wachtlijst laten zetten (want die is er!). Toch eens polsen in Echtenerbrug.... 't is tenslotte bijna kerst.