Ieder mens heeft een verhaal.
Achter elk verhaal schuilt een mens.

Met wie ga ik praten en wie is de persoon die mijn vragenvuur gaat beantwoorden? Dat zijn de vragen die ik mezelf stel, voorafgaand aan elk interview. Ik ben oprecht nieuwsgierig naar datgene wat de persoon in kwestie beweegt in dit leven. Een interview heeft bijna altijd een verrassende uitkomst; zodra de eerste vraag gesteld is en het eerste antwoord een feit komen al snel de eerste zijpaden in beeld, vervaagt de eerste indruk en is er volop ruimte voor verrassingen. 

Juist omdat mijn geïnterviewden en ik elkaar niet of nauwelijks kennen, ontstaat er meestal een openheid die de tongen los maakt. Met name de kwetsbaarheid die ik al vele malen heb mogen ervaren is mooi, verhelderend en op onderdelen ontroerend. Tegen een onbekende praat het schijnbaar gemakkelijker dan tegen een persoon die figuurlijk gezien dichter bij je staat. Het is mede daarom dat ik de praatstoel koester waarin ik beroepshalve vaak beland. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik er keer op keer in mag plaatsnemen.