SURHUISTERVEEN - Een gewonde en gebroken hand en een gekneusde voet. Toen een deel van de lading op internationaal chauffeur Linda Jaarsma terecht kwam, tijdens het lossen van haar vrachtwagen in Parijs, was dat het resultaat. Linda bracht haar truck zelf terug naar Nederland. Want…”ook al vallen m’n ledematen er half af, ik rij zelf naar huis.”

Ben jij een harde tante?
,,Dat denken mensen vaak maar ik weet dat het wel meevalt. Ik ben niet van het pieperige soort. Als je zo in elkaar zit, moet je niet in deze branche gaan werken. Toen ik dat ongeluk kreeg in Parijs en ik na een halve dag in een Frans ziekenhuis nog niet was geholpen, heb ik m’n boeltje bij elkaar gepakt. Zo ben ik dan ook wel weer. In de week na dat ongeluk heb ik mijn wagen laten rijden door een collega, maar daarna zat ik er zelf weer op.”

Hoe kwam jij op de vrachtwagen terecht?
,,Na de middelbare school belandde ik op de administratie van een transportbedrijf. Ik had m’n rijbewijs al gehaald. Vrij vlot daarna ben ik in een vrachtwagen gestapt. Op school was ik altijd gek op aardrijkskunde en ik beheerste m’n talen goed. Die wagen was voor mij een perfect middel om die kennis in de praktijk te brengen.”

En jouw ouders, hoe reageerden zij op jouw keuze?
,,Zij hadden een heel ander beeld voor ogen van het beroep van hun enige dochter. Aan de andere kant begrepen ze het ook wel. Ze hebben zelf tien jaar in Australië gewoond. Reizen zit ons in het bloed, we hebben er allemaal iets mee. Andere landen zien, andere mensen ontmoeten, verschillende culturen beleven, geweldig!”

Je bent al meer dan twintig jaar chauffeur. Dit vak is voor jou een blijver?
,,Ik zeg wel eens: mijn auto is mijn huis. Ik slaap er ook beter dan thuis. Maar dat is misschien wel logisch wanneer je bedenkt dat ik het grootste deel van mijn tijd er in doorbreng. Dit werk past écht bij me. De truck, de mensen, de vrijheid en de weg. Natuurlijk zijn er ook minder leuke aspecten aan het werk, maar die staan niet in verhouding tot de leuke. Het plezier staat voor mij nog steeds voorop”

Wat zijn vervelende aspecten?
,,De reistijdenwet en laad- en lostijden bij bedrijven die niet op elkaar aansluiten. Daardoor komen mijn collega’s en ik regelmatig in tijdnood, met alle gevolgen van dien. Neem nou landen als Frankrijk en Duitsland: op zondag mag je daar, behalve verse goederen en vee, geen vracht vervoeren. Al het vrachtverkeer naar Frankrijk en Duitsland wordt ‘s zaterdags rond middernacht van de weg gehaald. Elk weekend staan daar bij de grensovergangen kilometers lange files. Dat verkeer komt zondagnacht op gang. Eer dat is opgelost, ben je twee uren en niet zelden een aantal ongelukken verder.’’

Maar goed, die reistijdenwet is niet voor niets ingevoerd…
,,Ongetwijfeld. Doch in een tijd waarin iedereen de 24-uurs economie promoot, is het wel bizar dat een daarvoor cruciaal deel op gezette tijden wordt lamgelegd. De reistijdenwet zou de verkeersveiligheid moeten bevorderen maar dat doet het niet. Verveling, slaapgebrek, gejakker om toch op tijd te kunnen laden en lossen… het zijn maar een paar gevolgen van dit beleid, wat maar door een paar Europese landen in stand gehouden wordt. Maar dat zijn toevallig wel de landen die door hun ligging de doorvoer blokkeren.”

Hoe hou je het als vrouw vol in dit vak? Het is op onderdelen een fysiek zwaar beroep.
,,Nu ik wat ouder wordt merk ik dat mijn lijf minder kan hebben. Het veelal zware laad- en loswerk trekt een zware wissel. Ik ben geen zeurpiet, probeer altijd alles zelf en dat kweekt veel goodwill bij de mannen in mijn vak. Dat ik direct en open zaken doe, is in mijn voordeel. Je moet het krediet wel verdienen. Ik heb geleerd dat je alles voor elkaar krijgt als je mannen het gevoel geeft dat ze je kunnen helpen. Zo lukt het me vaak wel te kunnen laden of lossen op een lastig tijdstip, als de deuren eigenlijk al gesloten zijn. Maar de vracht erin en eruit halen doe ik nog steeds zoveel mogelijk zelf. Als het op termijn echt te zwaar wordt, wil ik graag planner worden. Ik beheers verschillende talen en kan goed omgaan met de mensen in deze branche. ”

Waarom is het aantal vrouwelijke chauffeurs in Nederland zo laag denk je?
,,In ons land ken ik drie of vier vrouwen die net zo lang bezig zijn als ik. Ik heb er in mijn carrière als chauffeur velen zien komen en even zoveel zien gaan. Vrouwen houden het meestal voor gezien als ze kinderen krijgen want kinderen zijn moeilijk te combineren met het chauffeurschap: je bent lange dagen of zelfs weken onderweg. Als ik een kinderwens had gehad, was het voor mij ook lastig geworden. Een kind past niet in mijn leven als chauffeur.’’

Je bent niet getrouwd en woont ook niet samen. Maakt dat het invullen van je leven als chauffeur gemakkelijker?
,,Ja en nee. Hoewel ik nu wel een vriend heb, hoef ik geen rekening te houden met een thuisfront. Dat betekent dat ik alles zelf moet regelen. Bijvoorbeeld als er iets aan mijn auto mankeert of aan mezelf, zoals laatst toen ik dat ongeluk kreeg. Daarnaast moet ik volledig mijn eigen broek ophouden. Ik kan heel goed rondkomen van mijn omzet maar ik heb een wagen van meer dan een ton op de weg en als daar iets aan mankeert ben ik terug bij af. Ook economische factoren kunnen mij behoorlijk parten spelen. De hoge dieselprijzen bijvoorbeeld en de concurrentie uit Oost-Europa zijn direct voelbaar in de portemonnee.”

Dus vooralsnog blijf je baas op je eigen vrachtwagen?
,,Jazeker! Begin jaren negentig kreeg ik verkering met een Deen. Die relatie mondde in een paar jaar tijd uit in een gezamenlijk bedrijf, met drie wagens en personeel. Maar uiteindelijk leefden hij en ik alleen nog maar in de auto en dat is dodelijk voor je relatie. We hebben ons bedrijf in 1998 gesplitst waarna ik alleen ben doorgegaan, zonder personeel. Godzijdank! Ze zeggen wel eens: ‘als je iemand niet mag dan wens je hem personeel toe.’ Ik beaam dat volledig. Personeel is nooit zo gemotiveerd als jijzelf en daar kon ik niet goed mee omgaan. Ik rijd nu hoofdzakelijk op Zuid-Europa en Scandinavië, voor een vaste opdrachtgever, een Deens bedrijf. De auto is van mij, de trailer en de vracht van hen. Ik ben zo vrij als een vogel, en dat is voor mij het allerbeste.”

Voorjaar 2007